sobota, 26 grudnia 2009

Boże Narodzenie 2009

Jakoś z dnia na dzień, z godziny na godzinę wręcz,
przez te świąteczne dni,
 
 coraz mniej zaczynam widzieć;
 
sam nie wiem dlaczego się tak dzieje. Nawet jabłko, które zawisło na naszej choince, a które otrzymałem od pewnego fornala ze wsi Żodyń, (niektórzy mówią na niego Rąpel, albo człowiek dobrej roboty) - zniknęło gdzieś. 
Powiadają: "Do czterdziestki dobre jedzenie, po czterdziestce - picie".

wtorek, 22 grudnia 2009

Rynkowo-bombkowo

To już zaledwie godziny, do TEJ godziny.

poniedziałek, 21 grudnia 2009

Rynek (przedświątecznie)-część druga

"W naszym świecie też była kiedyś taka stajenka, w której znajdowało się coś większego niż cały świat".

Tekst: "Opowieści z Narnii" S.C Lewisa; Ostatnia Bitwa, rozdział "Jak karły nie dały się oszukać".

niedziela, 20 grudnia 2009

Aleja nadjeziorna (zima)

Minus 11 nadal, ale słonecznie nawet. Słońcowo. Słonecznikowo. Pusto było dziś nad jeziorem, bo wszyscy na targu. Dawali zarobić wędrownym sprzedawcom. Ludzie dotknięci kryzysem. Wielkie tobołki nosili mężczyźni i kobiety do swych furmanek. Koszule, kołdry, poduszki, lampki na choinkę, żywe karpie w wiaderkach, żywe-nieżywe świerki pod pachą, a la mandarynki-wszystkie słodkie i bez pestek, gałęzie jemioły-konary wręcz, nosili ludziska dotknięci kryzysem. Daleko im do tego miejsca. Nie za blisko. Nie po drodze. Dlatego pusto nad jeziorem. Nawet panów od "Kelerisa" nie było. Ale to chyba z zimna. Wiśniówka na dworze przy tej temperaturze by mogła zamarznąć we flaszce. Kłopot ino by był ze spożyciem. Pewnie do piwnic się przenieśli. Do komórek lub altanek. Panowie od Kelerisa.
 W tym miejscu się jest bardzo często. Z raz na tydzień. Z raz na siedem dni. Co najmniej. Ze cztery razy w miesiącu. Częściej nawet. Jezioro skuło się nie Kelerisem lecz lodem. Mrozem. Pan Minus zrobił swoje. Zrobił co należy do niego. Jezioro zamienił w niejezioro. W lodową saharę. Pan Śnieg pomógł Panu Minus namalować ten obraz. Dwaj bracia syjamscy. Papużki nierozłączki.
  
Skuli pluszczące fale w lodową skamielinę. Teraz będzie można iść. Do Szwecji na ten przykład. Na Tumidaj. Dookoła tej pustyni. Kuszącego przestworza. Niejeden się utopi pewnie. Niejeden. Chyba, że wszyscy zostaną w swoich piwnicach. Komórkach. Altanach. Chyba, że zostaną. Panowie od Kelerisa.
 
Niekiedy, na to samo miejsce, nie każde, ale każdy ma takie miejsce, takie miejsca, więc na niektóre miejsce można patrzeć na wiele sposobów. Wieloma sposobami. Jednym okiem, dwoma, zamkniętymi. Oczyma. Można patrzeć w bezdechu albo z biciem serca. Z rozdziawioną gębą, albo zaciśniętymi ustami. Od frontu i zaplecza, od tyłu i przodu, ariergardy i awangardy. Trzeźwo i po pijaku. O wschodzie i zachodzie a nawet w południe.  W nocy, za dnia, w deszczu i słońcu. Gdy jest tłoczno i gdy wszyscy na targu, można patrzeć na to samo miejsce. 
I całe szczęście.

sobota, 19 grudnia 2009

Rynek (przedświątecznie)

Pięknie bywa od frontu,
pięknie i od zaplecza.
Dziś na Rynku o 19:00 pustki. Chyba nikt nie mógł znaleźć kalesonków przy tych minus 11. Prawie nikt. 
W tegorocznej walce uszek z pierogami wygrały te drugie. 203 do 170. Ciekawe kto to zje za pięć dni.

środa, 16 grudnia 2009

Rynek

Z Rynku w ulicę Kościelną w Wolsztynie.

wtorek, 15 grudnia 2009

Stary Widzim

Z Karolem pojechalim dziś najpierw na Fabryczną, jak to mówią na Kujawach, w Janikowie na ten przykład. Pojechalim. Skoro świt, albo nawet przed świtem, bo świtać zaczyna dopiero koło pół do ósmej, a myśmy wyjechali klika kwadransów przed świtem. Z Karolem piszę, ale wiadomo przecież jest, że to nie był Karol. Karol nie ma na imię Karol. Nawet żadnego Karola nie znam, no chyba, że tego co ma zimowy basen w środku lasu. Ale czy ja tamtego Karola znam? Tamtego od basenu?. Wiem, że basen jest u Karola. Pojechalim zatem sobie z Karolem, który wcale Karol nie ma na imię do Andrzejka. Andrzejek też nie ma na imię Andrzej, chociaż Andrzejów to ja znam dużo bardzo. Wielką ilość. Wielu. Mnóstwo. 
Około godziny dziewiątej rano poczyniliśmy odwrót, objeżdżając moją piękną wolsztyńską krainę od strony wschodniej. Minęliśmy tory kolejowe, które prowadzą do Leszna. Z daleka widoczny był budynek nastawni. Dziś już nieczynnej, ale zamieszkałej. Nie wiem, kto tam mieszka, może jakiś Karol, albo Andrzej, ale ja na pewno nie, bo w tym polu to bym chyba zwiał gdzieś.  Zwiałoby mnie. Z wiatrem.
 
Po lewej stronie zaś, leżały powalone drzewa, zdaje się, że owocowe, które komuś się nie spodobały i poderżnięto im gardło. Wypruto z flakami z matioszy ziemli i zostawiono na zimową zawieruchę. Co komu do tych drzew było, że je tak wyrżnął. Co komu do jemu...? Zatrzymaliśmy się z tym Karolem co Karol nie ma na imię, przy tym cmentarzysku i pomyślałem sobie, co by było jakby tak temu oprawcy wyrwać z korzeniami. Jakby jemu na pieniek i siekierką odrąbać. Darłby się wniebogłosy chyba. W nieboskłony.
 
Nieco w prawo od tego uroczyska, stał nienagannie zaciągnięty folią stóg słomy. Aaaa się pomyślało. Aaaaaaa. Kat-oprawca dba o słomkę, bo słomka dla krówek, słomka dla świnek a one wiadomo. Mleka dadzą. Pomachają ogonkiem każdemu kto przejedzie obok nich na rowerze, gdy te na łące trawkę wcinają. Szynkę dadzą, boczku i lebery. A jak już samemu nie będzie można zjeść, to się sprzeda taki machający ogonek  z całym zadkiem i będzie na nowego łopla. Łopla korsa albo łopla astra.
Aaaaaa się pomyślało. Aaaaaaa.  To tak się postępuje. Tak się czyni. Tak świntuszy.
Czereśnia czy inna owocówka nie dawała plonu, z robakami były gruszki, niedobre, nieuleczalne, niepotrzebne. Z mączniakami czy innymi parchami na ramionach były śliwki. Nie podobały się dary z sadu. Podarunki Ewy.
...Się zaciągnęło w zadumaniu głęboko mroźnym powietrzem, spojrzało torami w kierunku Wolsztyna i pojechało na górkę adamowską, bo stamtąd bliżej do słońca. 
Słońca, które już dawno wstało.

poniedziałek, 14 grudnia 2009

Promenada (część druga)

"...Jesienią, kiedy następuje doroczna śmierć natury, a świat staje się nagi, czarny i kanciasty, przychodzi smutek. Jesień to czas podły dla nas. Intelekt nasz zatraca swą odporność zrodzoną z optymizmu wiosny, bujności lata i bogactwa okresu zbiorów. Nie ma już czego oczekiwać, oczekuje się jedynie mroku i zimna...". 
Ale nie zawsze.

Promenada z ulicy Rzecznej w kierunku molo. Cytat z Bohdana Czeszki.

niedziela, 13 grudnia 2009

Z Parku na Kościoły

Latem z tego miejsca nie widać kościołów. Park Miejski w Wolsztynie.

sobota, 12 grudnia 2009

Rzeczna

Mostek na Dojcy jest koślawy. Garbaty. Tak mówią. Zielony na pewno. Od zawsze. Na kładkę tą patrzyłem onegdaj z innej strony. Łączy Bielnik i ulicę Rzeczną. Pod nią płynie zielona Dojca. Zielonawozgniła. 
Mając z lat 16, jechałem od Bielnika swoim bicyklem Wigry 3, którego później skradziono memu śwagrowi pod knajpą "Pół Czarna". Jadę zatem ci ja od Bielnika, wjeżdżam na most. Z naprzeciwka widzę ciężko depczącą rowerzystkę. Deptała  pedały wychylając się raz na prawo, raz na lewo. Po kasku założonym na głowie (wtedy tylko jedna kobieta jeździła w kasku motocyklowym na rowerze), rozpoznałem mieszkankę Chorzemina. Coś mówiła do kogoś. Do siebie albo do kogoś. Do siebie raczej.
Wjeżdżam na mostek, jadę prawą, a ona w moje prawo. No to ja w lewo. Chorzeminowarowerzystka też w lewo. No to ja w prawo. Zjeżdżam z mostku. Nie miałem szans. Pokryłem ją. Nakryłem. Przykryłem swoim ciałem. Kurz od jej kasku czuję do dziś na ustach. Pytam. Stało się Pani coś? - a ona blu, blu, blu. Wstała, poprawiła szyszak i dawaj przed siebie. Ja poprawiłem sobie tylko spodnie, nogawki spodni znaczy, ich końcówki, mankiety spodniowe, bo wtenczas w modzie było zawiązywanie końcówek nogawek nitką lub tasiemką tak, żeby końce tworzyły falbanki. Chyba to był mój pierwszy raz. Tak bliskie spotkanie.
Depnąłem dalej w kierunku miasta. Skręciłem w lewo, umyłem łapska w gnojnej wodzie i pognałem ku promenadzie. Dobrze, że nikt tego nie widział. Tak mi się zdaje, że nikt nie widział. A mógł widzieć. Na przykład uczeń Liceum ogólno. Kształcącego co to sobie szedł w zwartej grupie na zajęcia wychowania niefizycznego. Na przykład. Mógł to widzieć jeden albo drugi taki uczeń. Albo jakaś uczennica. Wydaję mi się jednak, że nikt tego nie widział. Mojego razu pierwszego.
Pewnym jest, że nie widział tego Pan Powiatowy, co to kupił sobie "ziemnię" po lewo od mostku. Pan Powiatowy kupił ją kilka lat później. Od czasu kraksy. Zamknął tym samym skrót łąkowy wielu bielnikowiczom.
"Przez łąki" się mówiło, jak się pytał ktoś, którędy szedłeś. "Przez łąki". W lewo za mostkiem i przez łąki. A potem albo prosto albo w prawo przez lasek. Lasek już był nasz. Dziś jest Pana Powiatowego.
Mostek na Dojcy jest koślawy. Ale moje wspomnienia o nim są niewykrzywione. Niegarbate. Nieprzymglone...
"Pamiętasz wszystko...
wiem, że pamiętasz
na wieczność całą...
Ja też pamiętam!
A tak się boję, że czas nastanie
kiedy zapomnę..."

Fragment poematu Icchaka Kacenelsona  w tłumaczeniu Jerzego Ficowskiego.