Przez Belęcin

O wsi Belęcin, położonej 12 kilometrów  na północny-zachód od Wolsztyna, nie będę się rozwodził. Zrobiła to nader rzetelnie Drewno w kontekście swojego posta o tytule: Pałac w Belęcinie, który pojawił się kilka dni temu na Jej a moim zaprzyjaźnionym blogu. 

Jedna przestroga tylko. Kadr szósty ukazuje drogę brukowaną do wsi Karna. Jechałem tą drogą w odwrotnym kierunku jakieś dziesięć lat temu. Było dobrze po pierwszej w nocy. Nigdy już tamtędy nie pojadę i każdemu odradzam...

Pętla Belęcińska: figura Serca Jezusowego

Na rozdrożu, pomiędzy wsiami Belęcin, Zakrzewo i Zakrzewko, stoi figura Serca Jezusowego. Jej poświęcenia przy słowach pieśni: "Najświętsze Serce Boże - poświęcamy Ci naszą Ojczyznę, miasta i wioski, nasze rodziny i nas samych, Serce Boże przyjdź Królestwo Twoje" - dokonał w dniu 7 czerwca 2002 roku, ówczesny proboszcz parafii Zakrzewo - ks. Józef Rydlewski. 

Postument figury powstał z projektu Gertrudy Jazdon a wykonaniem zajął się Rafał Fabiś z Nowego Kramska. Przytwierdzono do niego kontury Polski, które wykonał Arkadiusz Chmielak.Wspomniany ks. Józef Rydlewski nawiązując do nich powiedział: "Niechże u stóp Chrystusa Króla ściele się Polska tak jak tu". O samej figurze mało co wiadomo.

Do Belęcina.

W akcie erekcyjnym napisano m.in.: "Symbol Polski, który jest tu umieszczony ma przypominać następcom, że nasza Ojczyzna jest nam zawsze bliska, a szczególnie w chwili wejścia Polski do Unii Europejskiej - ponieważ jesteśmy pełni obaw co do jej przyszłości. Oddajemy ją w opiekę Jezusowego Serca wierząc, że uchroni nasza ziemię, naszą rzeczywistość, wiarę, kulturę, tradycje i wartości od zalewu zła, deprawacji i nieszczęść. Wszyscy, którzy pomagali przy tej budowie ufają, że nasi następcy będą kultywować cześć Bożego Serca - w nim tylko widzimy naszą obronę, przyszłość i nadzieję - Jezu ufam Tobie".

Wiadomym jest, że napis - "Pragnę...nic więcej, abyście mnie miłowali", zaproponował Arkadiusz Chmielak. Słowa o treści: "Błogosław naszej Ojczystej ziemi" są autorstwa Adama Jazdona (zaprojektował też napis na konturach mapy Polski: "Błogosław Naszej Ojczystej Ziemi")

 

Pętla Belęcińska: Tuchorza kościół (część druga)

Przejazd kolejowy pomiędzy Tuchorzą a Belęcinem.

Torami w Belęcin i Stefanowo.

Zanim wyruszę z Tuchorzy i wjadę w Belęciny, za Małgorzatą Budą - autorką opracowania z 2003 roku, wydanego przez Urząd Gminy w Siedlcu, pt."Stara Tuchorza 1703-2003" zapodam:

"W Tuchorzy istniał zabytkowy kościół drewniany z 1732 roku, pw. św. Trójcy. W swej historii kościół ten był trzykrotnie spalony i odbudowany dzięki ofiarności miejscowej szlachty. Kościół był pokryty gontem do 1947 roku, kiedy w celu zabezpieczenia przed zniszczeniem, pokryto go słomą. Drewniany kościół pw. św. Trójcy był jedynym kościołem w parafii Tuchorza do 1945 roku. Wtedy to parafia przejęła kościół pw. św. Piotra i Pawła, który wcześniej służył miejscowym ewangelikom. W nocy z 7 na 8 lutego 1997 roku kościół pw. św. Trójcy spłonął z nieustalonych do dzisiaj przyczyn. 

Z przejazdu kolejowego do Tuchorzy.

Dzięki zaangażowaniu parafian i ks. proboszcza kanonika Wojciecha Baksalarego oraz ofiarności ludzi dobrego serca, a także władz gminy Siedlec z wójtem Stanisławem Piosikiem na czele, kościół został odbudowany w ciągu 14 miesięcy...kierownikiem budowy kościoła był Mieczysław Banaszak z Tuchorzy. Przy odbudowie kościoła pracowało również wielu mieszkańców Starej Tuchorzy m.in. Bernard Prządka, Bronisław Kozica, Kazimierz Skrzypczak, Kazimierz Hamrol, Henryk Szofer, Mirosław Szczapa, Franciszek Pławiński a także Kazimierz Budzyński jako pracownik Bogusława Dubaniewicza. W przygotowanie obiadów dla pracowników włączyły się rodziny z całej parafii, także wszystkie rodziny ze Starej Tuchorzy. Organizacyjnie odpowiedzialna za wyżywienie pracowników była Stanisława Pikuła. Wszystkim, którzy włączyli się w trud budowy kościoła należy się serdeczne podziękowanie..."

Przed Belęcinem: północny-wschód,

do Tuchorzy,

do Belęcina.