Siekowo - Matka Boska Uboczna

Uboczna, gdyż stoi przy drodze polnej siekowskiej. Nie za bardzo wiem dokąd ona (ta polówka) prowadzi, może w okolice wsi Prochy, jakby jechać cały czas prosto i prosto, ale moim mustangiem nie odważyłem się bo nerwów to za dnia mam na wieki wieków i nie potrzebuję więcej jak kocham wszystkich, ale do prawdy...jadąc od Przemętu i na początku Siekowa w lewo a potem jakieś 150 metrów to Ona, Madonna stoi. I taka jest otaczająca i ogarniająca i podmojeskrzydławstąp...a co tam będę ołówek tępił...

Od figury ku północy wiedzie ścieżka na teren Oddziału Psychiatrycznego (w Siekowie) Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w Kościanie. Ciekawe miejsce na wyciszenie.

Siekowo - krzyż

Przy wjeździe do Siekowa z kierunku Przemętu, po prawej stronie, obok budynku obecnego Przedszkola Zespołu Szkolno-Przedszkolnego (Siekowo 1), stoi drewniany krzyż.

Wspomniany bydynek, myślę, że w przeszłości szkoła. Obecnie przy drzwiach frontowych wiszą dwie tabliczki: Zespół Szkolno-Przedszkolny w Kluczewie, oraz Przedszkole Samorządowe w Siekowie.

W kierunku wsi, na wysokości krzyża, z dwóch stron jezdni.

Początek Siekowa, lub koniec. Droga na wprost prowadzi do Siekówka i dalej Przemętu w lewo do Kluczewa.

Siekowo

We wsi Siekowo, na terenie posesji nr 73 po lewej stronie patrząc od Przemętu, stoi figura matki Boskiej.

Siekowo. Przed figurą w kierunku północno wschodnim.

Miejsce to samo, tylko w przeciwnym kierunku, to bedzie, to bedzie, to bedzie...ehhh.

Central heating jak nazywam na swoje potrzeby tego typu obrazki.

Przenajświętsza...

Lubię przemęckie strony...oj lubię.

Wieża w Siekowie 2013 (winnica-piwnica)

To zapewne tutaj hrabia Stefan Czarnecki w przedwojennych czasach przechowywał swoje dobra winne. Dziś zapach nawet nie pozostał, ale smak na przednie wino jak najbardziej...

Wejście do piwnicy z wieży w Siekowie, pomiędzy 5 a 6 szczeblem.

Norka prezentuje sie całkiem nieźle.

 

Oglądając cegły sprzed blisko 100 lat, można popaść w niezwykłą zadumę.

Dalej nie szedłem. Mam klaustrofobię.

Droga ku światłu.

Wieża w Siekowie 2013 (bo tak już jest)

Dla konstrukcji siekowianki-daglezjanki, projektantów jak i budowniczych należy się wielki szacunek. Tak mnie naszło wczoraj, gdy przez dwie godziny obcowałem z wieżą w Siekowie. 

Od ubiegłego roku zmieniło się tyle, że obiekt został ogrodzony a w kącie postawiono toy-toya. Pobliski teren wygląda na uprzątnięty. 

Byłbym zapomniał. Nieopodal, odkopano fragment budynku winnicy - piwnicy, w której myślę przechowywano przednie trunki powstałe z rosnących w pobliżu winorośli. Ale zanim tam zszedłem, musiałem wdrapać się tam gdzie sosny nieba dotykają...

Wieża w Siekowie 2013 (część pierwsza)

To już tradycja prawie - kwietnowe wieżowanie. Podobnie jak w ubiegłym roku padło na Siekowo - Olejnica czeka na lato...

Tym razem, przetestowałem dojazd od strony Ziemina, wsi położonej przy drodze nr 312, w powiecie grodziskim, drodze łączącej Rakoniewice z Czaczem. Z Wolsztyna do Ziemina a raczej do ulicy Leśnej, odchodzącej od wspomnianej 312-tki jest z 22 kilo. Zjazdu w ulicę Leśną nie można nie zauważyć. Po lewej stronie tej polnej ulico-drogi, stoi figura Matki Boskiej z 1946 roku a obok rośnie urokliwy świerk.

Od tego miejsca, droga jest wyboiście prosta. Należy minąć Kanał Południowy Obry, a za chwilę Leśniczówkę Ziemin, by móc zwiększyć swój nadpoziom morza wspinając się na Góry Rabowe. Po około trzykilometrowym podskakiwaniu, po prawej można zauważyć wieżyczkę - daglezjankę...

Wieje jak trzeba

Wiatrak w Siekówku (spozycjonowany u dołu posta, na prawo od punktu).

Lubię wiatr. Wiatr przynosi życie. Nadaje sens. Popycha do działania. Życie pod wiatr daje satysfakcję. Może rozkosz. Motywuje do działania. Uderza w klapy trwania. Pobudza skostniałe tryby do ruchu. 

Jak wyżej.

Nieużywane precjoza życiowe o których w biegu się zapomina. Serce. Dążenie. Myśli. Duszę. 

Wiatr przynosi życie i chmury. One niczego nie zasłaniają. Na pozór. Chmury wietrzne dają zawsze swobodę. Wyboru i przyszłości. 

Jak wyżej także. Widoczny po prawej stronie drogi patrząc z Przemętu do Siekówka, pomiędzy zabudowaniami.

Gdy wieje jak trzeba nic nie jest ważne. Nic co wokoło. Ważne jest tylko to co przy. Tobie.

 

Wiatrak w Siekowie. Droga do Kluczewa (w kierunku przeciwnym do wiatraka).

Czy wiatr może zmęczyć? O może! Niechybnie może! Może dać do wiwatu i może dać niezadość. Wszystkiemu i wszystkim. Może. Miałem kiedyś wbrewwietrzne myśli. Słowa przeciwwietrzne też wypowiadałem. Ach! Jak ja się tego wstydzę! Jak bardzo.

Znalazłem jednak sposób. Możliwość wybrałem najlepszą co do wiania. Wiatru. Uwielbiłem je i zrozumiałem. Poszedłem za jego głosem i kierunkiem. Tak jest i będzie.

Bo dobrze jest gdy wieje jak trzeba.

Wieża w Siekowie (część trzecia)

 

Widok zapiera. Na pewno dech. Mi zaparło. Co prawda nie widziałem oddalonej o 154 km Śnieżki, ale rozpoznałem wieżę kościoła w Przemęcie i zabudowania Grodziska Wielkopolskiego, Śniat, czy Wielichowa. Umiejscowienie wieży pozwala na obejrzenie terenów położonych w powiatach wolsztyńskim, kościańskim i grodziskim.

Na szczyt wieży prowadził Janek. Za nim Fiolka, ja szedłem oczywiście ostatni. W połowie chciałem się cofnąć. Oj, oj. Wiało jak trzeba. Ale co tam. Daliśmy radę. Jak zawsze. Zresztą.