Dzikus, Miluś i Oczko

...Dzikus jak to dzikus...gdzieś podziczał, ale za to Miluś z Oczkiem (imiona męskie ale to siostry) zasnęły wtulone po niezłej wyżerce zakupionej specjalnie dla nich...po prostu...kociokwik w tym Wolsztynie...

Była sobie Magnezja - The End

Cóż mi napisać, oprócz tego, że jestem zdruzgotany i tego, że czuję się niekomfortowo w świetle słów, które wyryłem w tym miejscu 14 lipca br., całkiem w innym kontekście. 
 Cóż mi napisać...

Ulica Jeziorna w Karpicku koło Wolsztyna...była Magnezja nad Jeziorem Wolsztyńskim.

Podanie o wsi Czeskie

"Podanie głosi, że za udział Husytów czeskich w bitwie pod Grunwaldem, Władysław Jagiełło zezwolił osiedlić się Czechom w miejscu, gdzie dziś wieś Czeskie. Wtenczas cała okolica była zalesiona. Karczowali lasy i zamieniali ziemię na uprawną. Wodzem przybyszów był niejakiś Żyżka. Służył im radą i pomocą. Człowiek ten u ludności Czeskich wyrósł na bohatera. Żyżka staczał krwawą walkę religijną z przeciwnikiem. Otoczony przez wroga rzucił się do ucieczki. Drogę zagrodziły mu bagna. Tu rażony strzałą padł martwy na ziemię. Śmierć wodza zachęciła jego małą gromadkę do nowej walki i odpędziła przeciwnika. 

Żyżce sprawiono królewski pogrzeb. Zwłoki złożono w trzy trumny: w złotą, żelazną i drewnianą. Obdarzono go skarbami ze złota i srebra. Pochowano go pomiędzy dwoma dębami. Niewolnicy musieli go nieść do grobu, co było ich ostatnią czynnością, gdyż wszyscy zostali straceni, aby nikt się nie dowiedział, gdzie jest pochowany wódz z królewskimi darami.

Po wielu latach obalono jeden z potężnych dębów. Gdy podkopywany chylił się ku ziemi, wyrywając z niej długie korzenie, robotnicy słyszeli wyraźny brzęk, jak by coś upadło w głąb ziemi. Byli przekonani, że Żyżki grób z trzema trumnami i skarbami, zapadł się głębiej.

Kopanie ze skarbami było bezskuteczne" - tak pisał Jan Tomiński - mój dziadek, w opublikowanej  nakładem drukarni Ludwika Wróbla w Wolsztynie w 1939 roku, broszurze: "Z Ziemi Zbąskiej: podania i opowiadania, na stronie 23 i 24...

 Gdy dzisiejszym rankiem stopami i oponami mojego koliflałera w absolutnej ciszy, dotykałem "ziemi czeskiej", położonej od Wolsztyna o 24 kilometry na północny-zachód i myśląc o tym podaniu, które zacytowałem wyżej, było mi bardzo polsko-dumnie...

Piękne lasy, piękne okolice...trzeba koniecznie tam wrócić...może jutro??? 

Wolsztynówki - wyjazdówki: czynne

Nowy Tomyśl, ulica Długa...

Wolsztynówki - wyjazdówki: oprzyj rower

Nowy Tomyśl. Plac Chopina. Dziś rankiem.

Cień sługa słońca

Chmury obłoki

powietrze wiatr

drzewa las

deszcz woda

ogień ziemia

żyje w nas wrasta w nas

to się nigdy w nas nie zmienia.

Cień sługa słońca

nie istnieje bez promienia

cięciwy spadającej pod

kątem spojrzenia.

U nas zawsze tak samo.

Ptaki pogubiły skrzydła

ryby szukają czułości

w ludzkich dłoniach

wiatr wyjący wiatr

w korytarzach traw

i ten strach

o wielkich oczach strach

i ta niemoc na dnie

pragnienia ugaszenia

pożaru lasu 

Jakże pasuje mi dziś ten wiersz Stana Borysa z 2000 roku, napisany co prawda w odległym od Wolsztyna o 8000 złotych kalifornijskim mieście Del Mar, ale w przekazie kipiącym tęskno-polskim obłokiem pragnień. 

Gdy z Janim w południe, rowerowo brataliśmy się z pomrukami burzowymi, nie sądziliśmy, że konary mimozowców, bukowatych czy brzozowatych, latać będą za godzinę swobodnie po wolsztyńskim nieboskłonie. Ze szczęściem jesteśmy jednak obyci i nie na bakier.

Tekst: Stan Borys
Kadry znad Jeziora Wolsztyńskiego

Rozpłakamcię

Korzystając z nabytego do tej pory słownictwa mojego najmłodszego syna, doklejam do jego jednowyrazowego ciosańca-smutańca kilka kadrów z ulicy Dworcowej a Dąbrowskiego w Wolsztynie, w miejscu gdzie znajdował się Dworzec PKS a dziś...pole bitwy.