Wolsztynówki - chwilówki: drzwi otwarte

drzwi otwarłem
palcem - wytrychem
kręte schody za
nimi już
klamka oblepiona
śliną dotykami
w dziurce od klucza
pożółkły z zazdrości
papierek
tkwi przy oknie 
zapach nadziei

Wolsztynówki - chwilówki: uważaj

Wolsztyn, ulica Poznańska.

Tato, tato po raz piąty

W najbliższy piątek, 21 lutego o godzinie 18:00, na "terenie Ignaca", czyli w Kargowej, na sali widowiskowej Gminnego Centrum Kultury, przy ulicy Browarnej 7, rodzina Placków spróbuje doprowadzić do tego: "zeby sie co ka stało!...zeby wreście coś nowego, a nie kurwa: wszysko po starymu..."

Dopiszę tylko, że reakcje publiki zauważone i zasłyszane w ciągu czterech dotychczasowych odsłonach spektaklu co to na obrazku, rokują uchachanym rozpoczęciem najbliższego weekendu, dlatego też w imieniu własnym jak i Teatru Fokus (przez Ka) z Wolsztyna! - zapraszam (y).

Odsłonięcie Pomnika Powstańca Wielkopolskiego (dziś-wczoraj)

...a tak wyglądał Rynek też ...wczoraj.

Wolsztyn, Rynek. Kolejność chronologiczna.

Odsłonięcie Pomnika Powstańca Wielkopolskiego (wczoraj-dziś)

Dziś, 16 lutego o godzinie 12:00, wraz z biciem dzwonów w kościele Farnym w Wolsztynie, na Rynku odbyła się uroczystość odsłonięcia Pomnika Powstańca Wielkopolskiego.

Tak wyglądał Rynek wczoraj.

Tato, tato sprawa się rypła (odsłona czwarta)

Jutro, 16 lutego 2014 roku, o godzinie 19:00 w Sali Filii Wolsztyńskiego Domu Kultury w Kębłowie, przy ulicy Nowej 8, odbędzie się kolejne - czwarte przedstawienie komedii "Tato, tato sprawa się rypła", którą przygotował wolsztyński amatorski Teatr Fokus, pod dowództwem Adama Żuczkowskiego. 

Być może, jest to jedna z ostatnich okazji zobaczenia rodziny Placków ze wsi Pokuta 110 w Wielkopolsce, gdyż następny spektakl zostanie wystawiony na Ziemi Lubuskiej a konkretnie w Kargowej w dniu 21 lutego o godz. 18:00, o czym jeszcze zajózkuję.

Zapraszam.

Kadr z próby z dnia 11 lutego. "Dobrze, tato, ale jak tam wleze? Nawet kómina w izbie ni ma".

Wolsztyn walentynkuje

Sercowo - wierszowo.

Bądź mi tym

kim jeszcze nikt nie był

bądź mi niepospolita

i niech się wali cały świat

w tobie miłość ma spowita

czytać wiersze twoich oczu

na obłoku twoich ramion spać

czy na jawie czy we śnie

nie mam sił nie kochać cię

usta twoje scałowane

jak szypułki pieszczotą deszczu

rankiem w tobie słońce

wieczornym chłodem

pocałunki gorące

- bądź mi światłem

kiedy moje zgaśnie

prowadź przez wiatry

ciemności i burze

pragnę cię

kiedy miną mnie ludzie.

Wiersz Stana Borysa pt. "Bądź" z listopada 2004 roku.

Purt skleroza purtasa

Na ostatni dzień, sklerotycznej dziewięciodniówki lutowej, kopnąłem pedałami na Obry, Świętna, Kębłowa i Widzimie Stare. Bardzo wielki spokój mijałem po drodze, zauważając nigdy dotąd nie widziane przydrożne krzyże-tragedie. 

Godzina była już pokowalczykowa, czyli, południowo-przedobiadowa. Na bezbłędnym, plinzowatym odcinku z Obry do Świętna, przypomniałem sobie wyliczanko-opowiastkę, którą raczył mnie systematycznie mój tato. W rytm zacząłem sobie sylabizując wypowiadać: purt purtasa bapte sufita mamdzia mamdzinaka fiderynka hura warwasza mazura...i na nowo, tak ze dwieście razy...więcej tekstu nigdy nie zapamiętałem. Dlaczego nie zapamiętałem, dlaczego?

Wolsztyn, przy ulicy Garbarskiej, wzdłuż K-32.

Opłotki Obry.

Ścieżka rowerowa z Obry do Wolsztyna.

Krzyże-tragedie, przy drodze z Obry do Świętna. Kierunek Obra jak widać.

Wolsztynówki - wyjazdówki: centrum serce

Serce, to centrum człowieka, to jego zdolność do podejmowania wolnych i świadomych decyzji -  obejmuje myśli, uczucia, pragnienia i działania.

Jak do Grochowic drożdżówkę zjeść przyjechalim (część druga)

- ale mała się dziś wydaje, powiedziała Fiolka,

- faktycznie, przyznałem jej rację.

Nie wiem w czym tkwi urok grochowickiej polany. Pewnie nikt tego nie wie, albo wie każdy, kto na niej spędził choć noc. Tylko nie chce mówić. Bo słowa są zbędne.

"włóczęga jestem
co późną nocą
gwiazdy wykrada
i rozdaje ubogim
włóczęga jestem
bez czapki
z długimi włosami
w których noc się bawi z gwiazdami
stary drelich mam na plecach
i spodnie wytarte na tyłku
dobre duchy - w mych kieszeniach
no i księżyc
                  największa złotówka
więc gwiżdżę, gwiżdżę na bogatych
i razem ze mną wiatr gwiżdże na nich
bo to przecież xiężyc mi strącił
xiężycową złotówkę -
                                    z wysokiej topoli
ja żem tylko
                    kieszeń nadstawił"

Noce spędzone poza domem, domem, który buduje się przecież nie dla siebie a dla tych maluczkich, dla tych co po nas, warte są jakiegokolwiek trudu. Wyrzeczenia. Noce w lesie, wśród szumu sosen, świerków, brzóz...noce z księżycem, którego w codziennym krwio-obiegu się nie zauważa. Dlaczego się nie zauważa? Dlaczego nie zauważasz księżyca? Dlaczego nie próbujesz znaleźć go w konstelacji czterech znajomych ścian, sufitu i podłogi?

Polana, to miejsce mistyczne. Dla mnie i moich najbliższych. To miejsce do którego chce się wracać. Chce, bo jakże cudownie smakują tu drożdżówy...

Grochowicka Polana w kierunku wschodnim.

Grochowicki "Jancarz".

Naturalnie, nienaturalnie skopcowana scena.

Wyodrębnione boisko.

Polana w Grochowicach w kierunku...zachodnim.

Brzezina grochowicka. Popod tymi brzozami się szumiało i zaszumi w tym roku.

Do zobaczenia 21 czerwca...

Wiersz w tekście, bez tytułu - Edwarda Stachury, opublikowany w 9 nr Poezji z 1982 roku.