poniedziałek, 30 stycznia 2012

Wolsztynówki-chwilówki: jednego serca

Nad Jeziorem Wolsztyńskim. Pomost przy promenadzie.

niedziela, 29 stycznia 2012

Wolsztynówki-chwilówki: skończyło się, miało wiecznie trwać

Sobotnie popołudnie. Ulica Komorowska do Drzymały w Wolsztynie. Na wprost brama. Do Parku.

sobota, 28 stycznia 2012

Z rozmów męsko-męskich (część czternasta). Śladem Blue.

- tatusiu, dlaczego to wszystko zamarzło?
- widzisz synku! Zimno mrozi wszystko dookoła ale tylko na jakiś czas. Przyjdzie dzień w którym ciepło zwycięży.
- a co to ciepło tato?
- ciepło to miłość Janku.

piątek, 27 stycznia 2012

W dzień gorącego lata

"...Powietrze lekko drgało tak
nie wiem jak wpadłem na twój ślad...
...i wtedy to poznałem cię
wiedziałem, że przygarniesz mnie...
...był festyn spadających gwiazd
był zatrzymany dziwnie czas...
...i ogień był i pierwsze łzy
istniejesz dla mnie tylko ty...".

Na molo w Wolsztynie, około 16:00. Minus pięć gdzieś tak, bo w nosie nie zamarzało. A zamarza przy minus siedem. 

Buba - bardzo dziękuję za inspiro.

czwartek, 26 stycznia 2012

I byłem

Nad zamarzniętym Jeziorem Wolsztyńskim. Na molo.

środa, 25 stycznia 2012

Epitafium

Na promenadzie. W Wolsztynie. Dziś a może i jutro.

wtorek, 24 stycznia 2012

Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic

"Gdy odejdziesz zabierz słońca blask
Zabierz ścieżki i ulice miast
Ażebym nie znalazła
Ogrodu, w którym
Powiedziałeś mi
Że kochasz mnie

Zabierz białość chmur
Zabierz błękit gór
Zabierz ptaków śpiew
Zabierz dziewcząt śmiech

Gdy odejdziesz zabierz także noc
Pogaś gwiazdy
Utop w rzece świt
Bo po co noc bez ciebie
I gwiazdy po co
Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic

Zabierz czerwień róż
Zabierz złoto wzgórz
Zostaw tylko sen
O miłości twej".

Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic.
Na boisku w Mochach.

poniedziałek, 23 stycznia 2012

Powodowo cmentarz

Wiedziałem, że w Powodowie trzeba do świateł dojechać a potem w prawo na Kiełpiny. Przejazd jest kolejowy i co dalej?
- to musi być gdzieś tutaj, wskazałem na las po lewej. Skręciliśmy w lewo. Teraz to las już był po prawej a po lewej bloki mieszkalne. Wielorodzinne. I parking pod wiatą pokrytą plastikiem. Taki z siedemdziesiątych. Lat. Zielonkawy.
- zapytam się tej kobiety, powiedział eM. Szła na wprost nas. 
Spojrzała się nijak, styczniowo bym rzekł, po czym obróciła się o sto osiemdziesiąt i powiedziała wskazując palcem:
- kawałek musicie pojechać, tam gdzie ten samochód stoi, tam jest kapliczka...
Słońce padało przez wszystkie otwory i szklane elementy naszego mustanga. Mineliśmy "ten samochód" i dawaj w prawo. Bo tam rozgałęźnik taki polny jest i można jechać w kilka. Kierunków. Znowu ze sto metrów na wprost i stanęliśmy.
- widzisz tu jakąś kapliczkę, bo ja nie - głosem podejrzewającym kłamstewko "kobiety", zapytał eM.
Co miałem mówić. Przecież nic nie widziałem tylko drzewa. Pagórek jakiś niezły ale nie aż.
- dąbek tam rośnie całkiem całkiem odparłem, bo to on zwrócił moją uwagę - jedynak wśród sosen. Samotnik wśród tylu kobiet.
Wysiedliśmy i dawaj pod górkę. Potem pod drugą i zejście. Na minimini płaskowyż nazca.
- "to chyba to" powiedzieliśmy razem. 
Staliśmy przed "kapliczką" a raczej przed jej pozostałością. Główne wejście półokrągłe ku górze, podobnie dwa okienne otwory po bokach. Słońce pchało się przez nie ile tylko mogło. Do sklepienia wewnątrz przytwierdziła się i zdecydowanie spadała w dół wilgoć. Kroplami pojedynczymi o smaku betonu dawała ku ziemi śmiało. Na ziemię z żółtego piasku. Nie dziwota. To przecież prawie do tego miejsca dochodziło kiedyś wyrobisko piasku używanego do produkcji prefabrykatów nazywanych bloczkami powodowskimi.
Chwyciłem za podręczny aparacik kieszonkowy. Tak!, westchnąłem.
Byliśmy na terenie dawnego cmentarza ewangelickiego w Powodowie koło Wolsztyna. Wreszcie tutaj trafiłem. To na pagórku w północno-zachodniej części wsi, na skraju lasu, z ziem naszych i waszych wyłania się pozostałość kaplicy cmentarnej. Grobów brak. Nieopodal rośnie dąb. Ten którego nie mogłem nie zauważyć. Ma przeszło 5 metrów obwodu na bank. A raczej na słońce.
Bo dziś słońce świeciło wszędzie. I wszystkim.

niedziela, 22 stycznia 2012

PPH

...czyli promenadowo - podwórkowe historie.
Promenada w Wolsztynie, gdzieś tak od połowy długości ku byłej kawiarni "Fala", dziś pizzerii. Spojrzenie zza opłotki, ku równoległej ulicy 5 Stycznia.

sobota, 21 stycznia 2012

Gaska (część czwarta)

Ta gaska już była ale w odwrotnym kierunku. Tutaj ujęcie od ulicy Rzecznej ku ulicy 5 Stycznia w Wolsztynie. Tak wyglądała do południa, bo co potem się działo na trasie Poznań - Wolsztyn, nie wspomnę. Dawno tak się nie zmachałem kierowaniem śnieżnego zaprzęgu.
Dobranoc.