piątek, 11 grudnia 2009

Orlik 2012

W ubiegłą sobotę, 5 grudnia, otwarto drugiego (!) Orlika w Wolsztynie. Trzeci, lada dzień wzleci nad zatorzańskim bagniskiem. To dobrze, że tak się dzieje. Panom Ryszardom Kurpom, Jackom Skrobiszom, Andrzejom Rogozińskim dziękuję. W imieniu. A chociażby mojego najmłodszego syna Jasia, który na dniach skończył rok i osiem miesięcy. Dziękuję. Pewnie zagra nie raz w "nogę", depcząc te europywspólnej pieniądze. Pewnie nie raz.
Pamiętam siebie za młodych lat. W piłkę grałem na ulicy (Bohaterów Bielnika). Czasem jechał jakiś wóz konny do Chorzemina. Raz na trzy dni zaniepokoił warkot samochodu. Dziś trochę się zmieniło. Trochę bardzo.
Gdy w latach osiemdziesiątych wędrowałem od wzgórz Eisenach w kierunku Budapesztu szlakiem czerwonym, napotykałem co wioska na basen. Co wioska był też inny browar. Minęło przeszło dwadzieścia lat. W końcu zbliżyliśmy się do NRD. To dobrze. Szkoda mi trochę sadu, który rósł sobie w dziczy na starannie uporządkowanym dziś terenie. Odkąd tutaj zamieszkałem, piękne były noce kwietniowe, majowe, czerwcowe. Przepiękne. W śpiewie ptaków chowających się wśród zapomnianych jabłoni, gruszy, orzechowców. Już nie będę wstawał o czwartej nad ranem, by posłuchać ich śpiewu. Bo śpiewu skowronka nie usłyszę. Usłyszę Orlika.

czwartek, 10 grudnia 2009

Byli tacy

"Byli tacy co rodzili się,
byli tacy co umierali,
byli też i tacy,
którym to było mało..."

Niektórzy mężczyźni mają powodzenie u kobiet. Niektóre kobiety mają powodzenie u mężczyzn. Niektórzy mężczyźni mają powodzenie u mężczyzn a niektóre kobiety mają powodzenie u kobiet.
Niektórzy natomiast (mam na myśli i kobiety  i mężczyzn) mają powodzenie u miejsc. Tak. U miejsc.
Myślę, że ja mam powodzenie. W tym miejscu. W tym nijakim miejscu. Dla mnie jednak nie nijakim, tylko jakim. JAKIM poprawię. Byłbym nieszczery pisząc, że nie mam powodzenia u tego miejsca. Nieszczery byłbym bardzo. 
To tak, jak na przykład ze smakiem. Masz 15 lat i nie lubisz przypuśćmy zupy typu "flaczki". Ale pojedziesz gdzieś w "ciortumatry" a tam tylko "flaczki" i co? Kiszki grają..."jesteś szalona", a główka mówi - "nie jedz tego". W końcu decydujesz się na  "seks" . Łyżka trafia do jamy gębowej i... olśnienie. Mniam. Chlamp. Chlump. Mćiamp. 
Myślisz: czekałem, czekałam za takim smakiem całe życie. Całe moje niespokojne trwanie. Uwielbiam to. Pragnę. Chcę.
Czy muszę jeszcze pisać cokolwiek więcej o tym, że miejsca mają powodzenie u ...mężczyzn???. Nie muszę.
"...o feudalna właścicielko naszych dni i nocy..."

Cytat: Edward Stachura .

środa, 9 grudnia 2009

Edward Tomiński

Czytałem dziś Edwarda Stachurę - zbiór wierszy z "Dużo ognia":
"przepowiadałem sobie oddech nie długi
- młodo zagaśniesz gdzie nie wiadomo,
między niebem a ziemią dopali cię znak...",
pomyślałem sobie o moim dziadku stryjecznym-Edwardzie Tomińskim.
Co prawda z Wolsztynem miał tyle wspólnego co ja z Kozią Wólką. Miał. Lecz gdy w listopadzie 1959 roku moi rodzice zamieszkali na Bielniku, wydaje się, że "Edzio", jak mawiał o nim mój dziadek Jan Tomiński, syn Jana, a jego brat, wrósł w Wolsztyn, jak niejeden rosnący na tej ziemi stuletni dąb czy buk.
Zdałem sobie sprawę z tego, że Wolsztyn, to nie tylko piękne "sansety" znad jeziora jednego czy drugiego, gaski z zasikanymi ścianami, czy inne urokliwe landszafty. To także ludzie "styndyk", to pamięć o tych, których już nie ma.
Mam prawo i powinność by jeszcze bardziej ukorzenić obecność "tych" osób w Wolsztynie. "Tych" Ludzi.







Za Norwidem napiszę jeszcze, bo dziś wierszowo :
"...Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej,
Wokoło lecą szmaty zapalone;
Gorejąc, nie wiesz, czy stawasz się wolny,
Czy to co twoje, ma być zatracone?

Czy popiół tylko zostanie i zamęt,
Co idzie w przepaść z burzą - czy zostanie
Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,
Wiekuistego zwycięstwa zaranie!..."


Edward Tomiński, urodził się 11 października 1904 roku w Siedlcu, jako siódme z dziewięciorga dzieci Marianny z domu Rzepa i Jana Tomińskiego syna Michała. Ukończył Szkołę Podstawową w Siedlcu oraz Państwowe Męskie Seminarium Nauczycielskie w Wolsztynie. Od 1927 roku pełnił służbę wojskową w 55 Pułku Piechoty w Lesznie, po czym dwa lata spędził w Szkole Podchorążych w Śremie. W 1930 roku został mianowany na podporucznika rezerwy.
Pracując jako nauczyciel, podczas przerw wakacyjnych brał udział w ćwiczeniach wojskowych w Lesznie, Chełmnie, Grudziądzu i Zambrowie. Dokształcał swoją wiedzę na licznych kursach np. fizyko-chemicznym, rysunku i robót ręcznych, przyrody żywej i martwej oraz geografii.
Posadę nauczyciela otrzymał w Buku koło Grodziska Wielkopolskiego, gdzie pracował w latach 1925-1926, następnie w Wilanowie, niedaleko Śmigla, oraz Jastrzębiu - wówczas powiecie bydgoskim.
Od 1930 roku pracował w Buczu, dwa lata później został mianowany kierownikiem szkoły w Sączkowie gdzie pracował do wybuchu wojny. Działał na polu społecznym i kulturalnym: był - przewodniczącym Związku Strzeleckiego; prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej, członkiem Rady Sołeckiej i Rady Szkoły w Sączkowie. Dla tamtejszej ludności prowadził kursy, prowadził także zespół muzyczny; pasjonował się fotografią zachowując na zdjęciach otaczający go świat.
Prababcia Rzepowa (mama Edwarda) mówiła: "Edziu - ożeniłbyś się", ten odpowiedział: "mamo - wybuchnie wojna, osierocę dzieci...". U kobiet miał duże powodzenie.
Po upadku kampanii wrześniowej znalazł się w obozie w Starobielsku. Stamtąd został przewieziony do Charkowa, gdzie w kwietniu 1940 roku został bestialsko zamordowany strzałem w tył głowy przez policję polityczną NKWD. W chwili śmierci miał 35 lat.

"...Przepowiadałem sobie oddech nie długi,
- młodo zagaśniesz gdzie nie wiadomo,
między niebem a ziemią dopali cię znak...".

Zdjęcia pochodzą ze zbiorów rodzinnych z lat 1927 - 1939. Na wszystkich widnieje Edward Tomiński. Na zdjęciu u samego dołu moja mama Maria (po lewej), ze swoją siostrą - moją ciocią - Niną.

poniedziałek, 7 grudnia 2009

Jesień

na całego.

niedziela, 6 grudnia 2009

Molo

Molo w Wolsztynie.

sobota, 5 grudnia 2009

Wedle

tego
bucka.

Park Miejski w Wolsztynie.

piątek, 4 grudnia 2009

Dębowe mocno

korzenie
wsadzone.

Park Miejski w Wolsztynie.

czwartek, 3 grudnia 2009

Wierzba

"Nie płacz nad czymś, co nie płacze nad tobą".
Nad Jeziorem Wolsztyńskim, pobliże mola.

środa, 2 grudnia 2009

Młyńsko

Kilka zabudowań. Dosłownie k i l k a. A najpiękniejszym jest to najstarsze. Kiedyś te tereny nazywano Młyńskiem. Dziś jest Ruchocki Młyn, Nowy Młyn i Młyńsko. W moim ukochanym Nowym Młynie, Dojca przedziera się do Jeziora Wioska i atakuje Jezioro Brajec.  Płynie w pobliżu tego zabudowania, kilkanaście metrów za nim. Daleko do smrodu, hałasu i pośpiechu. Będąc tu, niewiele już trzeba...do szczęścia. Niewiele.
"Wpatrz się głęboko, głęboko w przyrodę, a wtedy wszystko lepiej zrozumiesz". 

poniedziałek, 30 listopada 2009

Pałac w Chorzeminie

Wieś Chorzemin leży około 2-3 km na północny-zachód od Wolsztyna. Na południowym skraju wsi w Parku wznosi się pałac wybudowany około 1910 roku, dla rodziny Daumów (m.in. Anny Daum), właścicieli majątku Chorzemin i dóbr kiełpińskich.
Pałac zaczęto jakiś czas temu reanimować - najważniejsze, że nie ulega dalszemu niszczeniu. 
Gdy byłem tu dziś, tlenu w Chorzeminie nie brakowało...w odróżnieniu od lata...