środa, 24 czerwca 2015

Stachuriada 2015 (Pilarz - Nikodem)

Siedziałem z aparatem przewieszonym przez szyję, na grochowickiej polanie.
- Szefie! Zawołał do mnie mężczyzna z wąsem, stojący nieopodal w towarzystwie jeszcze jednego
- Tak? - zapytałem
- Wujek znał Stachurę - ruchem głowy wskazał na towarzyszącego mu Rowerzystę Uśmiechniętego, ubranego w niebieską kurtkę z pomarańczowymi wstawkami
- co Pan powie? - odparłem z niedowierzaniem, spoglądając na obydwóch podejrzliwie, gdyż niejeden już raz u miejscowych zauważyłem talent do kawalarstwa. Rowerzysta cały czas uśmiechał się pod nosem
- to ja jestem tym Nikodemem powiedział w końcu sinymi ustami - to ja jemu robotę organizował
A tak, tak pomyślałem, siekierezadowy  Pilarz - Nikodem, spuszczający dla Stachury bojarskie sosny, ten sam, którego matka zraniła się siekierą w nogę...
-  młotkiem zęby w pile prostował a przez trzy tygodnie zarobił 1300 złotych, więcej niż my w miesiąc - dodał, przerywając moją myślową podróż do 1967 roku...
"...O, cudne manowce. Jest rano. Nowy dzień. Na zrąb właśnie przyszliśmy z leśniczym. Kawałek drogi jest od wioski do leśniczówki i kawałek drogi od leśniczówki do zrębu. Będzie razem z pięć kilometrów. Im zrąb dalej w lesie, tym dalsza strefa i większy dodatek do wypłaty — zapodał mi po drodze leśniczy. Oparte o drzewa widziałem parę rowerów i jeden motocykl. Pojazdami więc sobie dojeżdżają z wioski na zrąb. Wynalazkami cywilizacji. Kto ma, ten jeździ. Ja zaś piechotą będę codziennie przemierzał pięć kilometrów padołu w jedną stronę i pięć kilometrów padołu w drugą. Razem okrągła cyfra. Nachodzę się, nie da się ukryć. Na razie stoję. Ja stoję, a drzewa padają. Pilarz–Nikodem szwedzką ręczną piłą na benzynę spuszcza drzewa na mojej działce. Spuść na początek ze dwadzieścia sztuk, powiedział leśniczy do Nikodema, opieprzywszy go przedtem za to, że ma na głowie czapkę–uszatkę, a nie ochronny kask. O higienie pracy uczyli cię czy nie? Po co ja cię posyłałem na kurs ? — opieprzał go leśniczy. Nikodem coś tam się tłumaczy, że ma za dużą głowę, a za mały kask i że go uciska. Gra piła w rękach Nikodema. Z tyłu, za spuszczanym drzewem —stoi gajowy z długą tyką widełkowato zakończoną i pcha, napiera, żeby się piła nie zakleszczyła. Kieruje też drzewem, żeby padało podłużnie i równo, równolegle do drzew już poległych; żeby się wszystko nie zwalało na kupę i byle jak, pomieszane we wszystkie strony świata. Dostojność jakaś bojarska jest w tym padaniu drzewa, w tym jego ukośnym locie w dół na tle nieba. Szum słychać przecinający powietrze, potem trzask łamiących się o ziemię gałęzi i potem dopiero ciężko dudni nam grunt pod nogami...
...Lecące drzewo tymczasem dosięgło ziemi, łamią się z trzaskiem grube konary, mniejsze i pomniejsze gałęzie, dudni leśna dominancja i kurz się wznosi od zgniłych, zmurszałych, rozsypujących się na proch sitowatych, tabacznych sęków. I znowu gra piła w rękach Nikodema, co ukończył kurs na pilarza i uczył się higieny pracy, i wie, że pilarz powinien pracować w kasku, ale on ma głowę za dużą, a za mały kask i ten go uciska.

Nikodemowi piła teraz coś przestaje grać w pół drogi, w samym środku pnia. Pyka i gaśnie. Nikodem wysuwa ją ostrożnie z uwięzi, odchodzi kawałek na bok i coś tam zaczyna przy niej majstrować. Benzyna w baku jest, bo niedawno natankował. Pomajstrował, zakręca linkę i ostro szarpie. Pyk, pyk, pyk i gaśnie. Jeszcze raz. I jeszcze raz. Teraz zapaliła. Nikodem wraca do ściętej do połowy sosny, ale jeszcze niezachwianie stojącej. Ale już nie. Stoi, ale już zachwianie stoi. Gajowy napiera na nią swoją tyką i już powoli, niezwykle powoli przechyla się wysoka korona i leci w dół, przyśpieszonym ukośnym na tle nieba lotem..." 

wtorek, 23 czerwca 2015

Stachuriada 2015 (głębokie lasy są...)

Gdy w piątkowe popołudnie, 19 czerwca wybiegałem z grochowickiej Polany w północnym kierunku, duktem leśnym zwanym Drogą Żużlową, nie wiedziałem doprawdy nic. Ani czy wrócę, ani też kiedy lub z której strony świata; nie wiedziałem, czy w części jednej czy kilku, czy czasami nie poniosą i wilka a o pogodzie to nie wspomnę. Zmieniała się stanowczo za szybko; podczas zakładania jednego buta świeciło słońce, przy drugim zdążyło spaść kilka wiaderek deszczówki.
Tempo początkowo miałem niewybredne. Minąłem ostatnie zabudowania oznaczone nr 54, należące do Grochowic, wpadając we wszechobecny las sosnowy. Promienie słońca pięknie zapiekały pierwszy pot, który pojawił się na moim czole. Na pobliskim rozwidleniu dróg, wybrałem tą, wiodącą w prawo skos, niesłusznie myśląc, iż to główny "nurt" tej arterii leśnej. Minąłem też niewidzialną granicę województw dolnośląskiego i lubuskiego o której istnieniu napomknął swego czasu jeden z tutejszych leśników. Z każdym przebiegniętym krokiem, zaczęły majaczyć w mojej głowie pomysły na ten las, na bieg w nim, na miłość z tymi drzewami, by powrócić w stanie do którego przywykli oglądać mnie najbliżsi. Był zatem pomysł aby zapętlić jakąś, nie wiedziałem wówczas jeszcze jaką trasę, na sposób zwany przeze mnie - trzy razy na prawo. Zrezygnowałem jednak z tego wariantu, po tym, jak majestatycznie rosnący już bór, zacząłem oglądać podejrzliwie a on przypatrywać się mi w swoim  głuchym poszumnym milczeniu. Pomyślałem, że pobiegnę prosto, przed siebie, może z 5 kilometrów, a następnie najzwyczajniej w świecie wrócę, po swoich niewidzialnych śladach. Myśl ta towarzyszyła mi do około 4,5 kilometra, gdzie napotkałem poprzecznie przebiegającą drożynę, wysypaną jakąś drobnicą ostrokamienistą. Na wprost, rosły tylko trawy. Piętą na tyle ile się dało, narysowałem  kierunek skąd przybyłem i gdzie miałem coraz większą ochotę powrócić, kładąc też obok niewielki konar. Słońce wciąż mocno wciskało się pomiędzy gałęzie, i dalej pomiędzy moje rozłożyste ramiona. Byłem wręcz pewien, że kierunek który obrałem zaprowadzić mnie może do pobliskiej o kilka kilometrów od Grochowic wsi Krążkowo. Od Grochowic! Ale ja już nie byłem w Grochowicach! Ponownie, na moment, do głowy powrócił pomysł - trzy razy na prawo. Do tej pory jednak, nie widziałem żadnego człowieka, dwa razy na drodze stawały mi dęba łanie wzburzone moim pobytem na ich żerowisku, z niechęcią i wolnym krokiem odchodzące w ciemność iglastych. Urządzenie elektroniczne, którym dysponowałem nie pozwalało na lokalizację... 
Zatrzymałem się na 6,5 kilometrze w miejscu gdzie rosła niewielka brzezina, miejscu zwanym Trześnią, o czym nie napomknął mi swego czasu jeden z tutejszych leśników. Stanąłem nieco zły. Nie wiedziałem gdzie jestem. Serce biło rytmicznie. Słyszałem spływający po karku, plecach i podbrzuszu własny pot. W pobliskich wrzosach ujrzałem spoległy głaz z napisem "ROK". Nie lubię zawracać w życiu ale byłem zmuszony to zrobić. Obróciwszy swoje kalosze o 180 stopni na północny-zachód, pobiegłem szukać drogi do domu...na Polanę.
Dopisek istotny tylko dla mnie: obcowanie z grochowickim lasem, podczas trwania Stachuriady a w zasadzie na jej starcie, ten trzynastokilometrowy bieg zakończony w godzinę i dwanaście minut, zakończony niezłym zmęczeniem, dał mi potężnego pozytywnie kopa na dalsze, spędzone tam chwile.

poniedziałek, 22 czerwca 2015

Stachuriada 2015 (Ach! Kiedy znowu ruszą dla mnie dni...)

W dniach 19-20 czerwca br., pod niebem nad Polaną w Grochowicach, wybrzmiała XXI Stachuriada na której, po raz trzeci z rzędu a czwarty w ogóle, oddychało się pełnią. Relacja, po uspokojeniu głowy...


czwartek, 18 czerwca 2015

Wolsztyn maluje: chłopiec

"Janek pięknie narysował chłopca, który z szacunku do rodziców postanowił dbać o porządek w swoim pokoju".

Pod oknem po lewej stronie stoi zielona konewka.

wtorek, 16 czerwca 2015

Stachuriada w Grochowicach 2015

Do zobaczenia w najbliższy piątek i sobotę na Polanie w Grochowicach.
W niedzierlę też będziemy i to może nawet w czterochalupczakowym składzie.

poniedziałek, 15 czerwca 2015

Głogowskie mażoretki

Dziś, druga odsłona, wczorajszego popołudniowego występu na Rynku w Wolsztynie, Zakładowej Orkiestry Dętej "Huty Miedzi Głogów", który odbył się z racji szeroko-pojętej wymiany wolsztyńsko-głogowskiej - wymiany, której razem z fiolką jesteśmy przykładem śmiertelnym.
Jako bonus podrzucone przez Martę - Marta dziękuję!!!