piątek, 5 lutego 2010

A co dopiero

"...Dzisiaj cały dzień szedłem przez tę złą zimę i przez to miasto wielkie bardzo, do którego przyjechałem rano. Przedtem, wczoraj jeszcze, byłem w innym mieście, też wielkim. Długo tam nie byłem, ale trochę byłem. Jakieś dwa tygodnie. Około. Mieszkałem u takiego chłopca-Piotrka. Mieszkał tylko z matką, która wyjechała na wczasy w góry. Będę kiedyś musiał pojechać w góry. Na drugą zimę może. Postaram się skądś o jakieś dobre, ciepłe buty, żebym miał lato w stopach, bo tam jest dużo zimnego śniegu, a jeszcze będę chodził dużo po górach. Przez lato będę kosił trochę po chłopach, to zarobię na takie dobre, ciepłe buty w góry. Ale do drugiej zimy daleko. Do lata jest daleko, a co dopiero...".

Rynek w Wolsztynie.

środa, 3 lutego 2010

Garażowo

W tym miejscu były kiedyś garaże pogotowia ratunkowego w Wolsztynie. Ściana tylna tych zabudowań, "ślicznie" kontrastuje z przyległym ślicznym Parkiem i pobliskim Pałacem Śliczny Wolsztyn.  

Wolsztyn, ulica Wschowska a Drzymały.

poniedziałek, 1 lutego 2010

Jeden dzień (powroty)

 
"... Ale i tak było dosyć zimno. Kiedy skończy się ta przeklęta zima? Przeklęta zima. Dobre lato. Można usiąść gdzieś, na chodniku albo w polu się położyć, wszystko jedno, zamknąć oczy, a słońce dobre, ciepłe opada na powieki, całe lato masz na powiekach, bo lato to jest słońce dobre, ciepłe. Więc leżysz sobie na kamiennej płycie miejskiego cmentarza albo w trawach leżysz między niebem a ziemią, wszystko jedno, i to jest takie w słońcu dobre, ciepłe zamarzanie. Potem, kiedy już się nakochałeś ze słońcem, wstajesz. Idziesz szukać rzeki, wody, w którą wstępujesz powoli albo od razu się rzucasz, ja to od razu się rzucam, pływam długo, a kiedy się zmęczę, przewracam się na plecy i leżę, poruszając lekko nogami, żeby się tylko utrzymać. I to jest takie w wodzie dobre, ciepłe zamarzanie. Tak. Lato jest dobre, a zima nie...".
Nad Jeziorem Wolsztyńskim w Karpicku.

niedziela, 31 stycznia 2010

Równość

(nie) dla wszystkich.
p.s.
Wiedziałem, że na tym moim czterosłowie się nie skończy. Na tym rebusie-oczywistusie. 
"...psów czy Psów?" - zatem? Napiszę pokrótce dla jasności. Hrabina Mycielska (przedwojenna właścicielka Pałacu w Wolsztynie), pewnie w grobie się by przewróciła, gdyby, Tam w przestworzach natrafiła na tego bloga.
Cóż to bowiem stało się od czasu, gdy Pałac w rękach hrabiowskich nie jest. Właściciel obecny (nic nie wiem, by hrabią był - by pochodził z rodziny szlacheckiej), stawia (domniemuję) tabliczkę...pod publiczkę. "Zakaz wprowadzania psów". Tabliczka-publiczka stoi od strony Pałacu - idąc od niego w kierunku plaży nad Jeziorem Wolsztyńskim. Niech sobie deduknę...autor chciał zapewne, by "stamtyndy", psów żadnych nie wprowadzać. Na plażę. Lecz, na plażę inne drogi prowadzą; a chociażby ścieżka od Karpicka, a to ścieżka "psiegówienko", jak ją nazywa jeden z zacnych mieszkańców ulicy Poznańskiej, a to promenada przy jeziorze. Tabliczek-publiczek nie znajdziesz na powyższych szlakach. To primo.
Secundo odniesie się do "prostoty" znaku "zakazu", czy raczej istoty przekazu prostego. Znak czytelny, napis czytelny, ale wiechnięty lekko w bocek. Czy zatem psów wprowadzać nie można kalekich, sprawnych inaczej, czy też właściciele czworonogów nie mogą wprowadzać psów, gdy ziemia im lekko kręci się na boki? Tego nie wiemy. Autor tablicowy wie. Chyba.
Tercję też sobie napiszę, chociaż będzie najkrótsza. 
Co nie jest zakazane jest dozwolone. 
Wolsztyniacy! Wnoście zatem swoje czworonogi do Parku, bo wprowadzać zakazano. Albo niech one Was wprowadzają, gdy sił Wam zabraknie z rana czy z wieczora. Proszę tylko o jedno. 
Nie sikajcie do jeziora.

sobota, 30 stycznia 2010

Sąd

...i na ten budynek zapadł wyrok. Ściana zachodnia byłego Sądu Rejonowego w Wolsztynie, przy zbiegu ulic Poniatowskiego i Sienkiewicza.

Pod słońce

dymiące...

czwartek, 28 stycznia 2010

Wieje

chłodem.

środa, 27 stycznia 2010

Uda w lokomotywowni

Nawet wolsztyńskim "dziewczynom", zmarzły dziś z rana stalowe "uda".
Te skromne -21,5 Celsjusza nie przeraziło jednak panów ze słynnej na świat cały lokomotywowni znad Dojcy. Niespiesznie ale fachowo, napełniali wunglem - węglarkę, opowiadając sobie zasłyszane "historyje":
"...ja na śniadanie ćwiartka, w obiad ćwiartka i na kolację ćwiartka i tak od czternastu już lat. I nic mi nie jest".
Brawo się pomyślało. Łał się szepnęło.
Ma chłop zdrowie się prawie rzekło na głos. A z tym zdrowiem to różnie bywa. Niektórzy tracą włosy na głowie, mam na myśli mężczyzn i ich skroniowate odcinki, łysiny skroniowe. Mam na myśli. Znam jednego co mówi, że nabył się takiej łysiny przez szorstkie uda. Swojej żony. 
Uda stalowe, uda żony...nieważne. Najważniejsze aby się udało.
Na śniadanie. W obiad.
I kolację.
(Znowu pada śnieg i to niemało i nielekko. Temperatura w odczycie optycznym...nieznana.)

wtorek, 26 stycznia 2010

To nic, że ze Szwecji

Wszystkie kroki prowadzą na...Tumidaj.

Zamarznięte Jezioro Wolsztyńskie i wyspa Tumidaj. Od Karpicka.

poniedziałek, 25 stycznia 2010

Cloud Nine (część druga)

"...Życie musi mieć własną geografię. Barwy, góry, różnorodność...jeżeli nie ma tego, to znaczy, że mieszkasz na księżycu lub pośrodku pustyni; i kiedy przyjrzysz się temu miejscu, przekonasz się, iż tylko najbardziej niesamowite, najbardziej zawzięte jaszczurki oraz owady mogą przetrwać tam, gdzie poza chłodem lub gorącem nie ma nic więcej..."

Tekst: Jonathan Carroll.