o poznawaniu samego siebie

Przyszedłem tylko porozmawiać

- powodzenia - powiedział na odchodne

- dzięki - odparłem wsiadając do "pierro" (jak mawia fiolka), uzmysławiając sobie jednocześnie, że się zawsze stara nie dziękować na takie słowa, tego typu grzecznościowe zwroty, tylko jakoś wymijająco, uprzejmie acz trzyznacznie (co najmniej) odpowiadać.

I co teraz?

Około osiemnastej dziś w Magnezji w Karpicku. 

sad

"...w moim mieście wyrąbali sady
i nieważne kto wyrąbał,
bo ważny jest fakt że w nas
wciąż trwa
Sad"

Tekst: Wojciech Bellon
kadr z Parku w Wolsztynie

zmiana na dobra

Wolsztyn, ulica Poznańska od Placu Partnerstwa Miast.

dotykam

dotykam włosów
wierzb zapłakanych
zdziwionych jeszcze
po zimowym śnie
dotykam myśli

mi tylko znanych

topól płynących 

puchem w jezior mgle

Gaska (część szósta chyba)

o tym, że niekiedy głowa wciśnięta jest między murem stanowczości, pomysłu a raczej jego braku na lepsze może być jutro - i murem zastanowienia nad samym sobą, czyli myślą zwaną ulotną bardzo

Wolsztyn, w kierunku zbiegu ulic 5 Stycznia a Dworcowej z gaski nadtorowej.

co pan chciał tym kadrem pokazać?

Tym kadrem chciałem pokazać całą.

Wolsztyn, ulica Dworcowa.

i nigdy nie wraca

"...kiedy w szarości pradawnego czasu...księżyc przychodzi odchodzi i wraca...a słońce przychodzi odchodzi i wraca...a człowiek przychodzi odchodzi...i nigdy nie wraca..."

Wolsztyn, ulica 5 Stycznia.

Wolsztynówki - chwilówki: czekam

o tym że czekam i spokojny jestem o to czekanie nikt mnie nie zauważa (całe szczęście) i nie ważne jest po co na co i dlaczego czekam to jest mało istotne i nie pisać o tym ale że czekam i ten stan pokazać pomimo że ktoś inny się rusza w tym momencie ale to nic to tak ma być to tak ma nawet wyglądać że ktoś patrzy na mnie i zauważa mnie ale przecież on mnie nie widzi dlatego czekam nie wiem jak długo

Wolsztyn - z ulicy Krótkiej w Dr Kocha.

czuje się głębiej, niżby się rozumiało

"...W tym wieku może się i wielu rzeczy nie rozumie, za to czuje się głębiej, niżby się rozumiało. Nie mówiąc, że widzi się wszystko, widzi na przestrzał. Życia nie da się przed nikim zasłonić, a tym bardziej przed dzieckiem. Nie ma takiej kurtyny, żeby można zasłonić. Dziecko nawet przez kurtynę widzi. Czasem sobie myślę, czy to nie dzieci są naszym sumieniem. Potem coraz mniej się widzi. Świat już nie chce się tak w oczach odbijać. A dziecko nie musi nawet patrzeć. Świat mu sam się pod powieki wciska. Świat jest jeszcze wtedy przezroczysty. Niestety, wyrasta się z tego. Dzisiaj trudno mi uwierzyć, że byłem kiedyś i ja dzieckiem..."

Fotografia z 01 maja 2008 roku stacji kolejowej w Strzyżewie, na trasie linii kolejowej 373 relacji Zbąszyń - Międzychód, zlikwidowany 28 listopada 2005 roku.

To kawał czasu, napisu na murze, kawał pociętych drzew i dymu i pary z komina, kawał kolejnej wiosny, rozkwitu, oczekiwania i niemocy...kawał historii - zatrzymany przez Wojtka Chalupkę.

Dzięki za ten kadr.