poniedziałek, 19 października 2015

Bohaterów Bielnika w błocie zanika

Kolejna odsłona remontowanej ulicy Bohaterów Bielnika w Wolsztynie.Od Chorzemina do Niałka Wielkiego.

niedziela, 18 października 2015

Krzyż w Nowym Jaromierzu

Na skrzyżowaniu dróg Wilcze - Kargowa a Nowy Jaromierz - Obra Dolna, w pobliżu posesji nr 1 w Nowym Jaromierzu stoi krzyż z Jezusem Ukrzyżowanym. 
Tam też, nieopodal, pomiędzy trzema dębami, znajduje się betonowy cokół - zapewne pozostałość po wcześniejszym sacrum.

sobota, 17 października 2015

Droga do Wilcza

O tej wsi, położonej ze 13 kilometrów na południowy-zachód od Wolsztyna, pisano już w 1311 roku jako Vilzeke. Jak większość wiosek w okolicy stanowiła ona własność cystersów oberskich - do początku szesnastego wieku. Droga biegnąca przez Wilcze, obecnie oznaczona nr 314 prowadzi na północny-zachód do Kargowej a w kierunku przeciwnym do Świętna. Dookoła niewielu już pozostałych domostw wilczeńskich jest sporo wody i jeszcze więcej lasów. 
Przepiękna okolica - jednym słowem - do której mam tak zwany żabi skok, dlatego hop...

piątek, 16 października 2015

a wszystko przez Organka

"...Ta nasza młodość z kości i krwi
Ta nasza młodość co z czasu kpi
Co nie ustoi w miejscu zbyt długo
Ona co pierwszą jest, a później drugą...?

tekst: Tadeusz Śliwiak
Jestem powalony... 

czwartek, 15 października 2015

W rodze do Rudna

Obejrzałem się za siebie na zachodnim skraju wsi Świętno. Przede mną droga prowadziła do Kargowej ale zamierzałem nieco zboczyć z głównej, nr 314 w lewo do wsi Rudno, tak zwaną "gierkówką" a tam nad Jezioro Orchowe, zwane Rudzieńskim lub Rudzienko, co zresztą napomknąłem biało-czarno dni kilka temu. 
Do Świętna.
Do Wilcza i Rudna.
Nad Jeziorem Orchowym. Opona nie od mojego koliflałera.
 

środa, 14 października 2015

W drodze do Świętna

Nad Obrzańskim Kanałem Północnym w Obrze.
Tak zwane Zacisze, pomiędzy Obrą a Świętnem.
Droga z Zacisza nad Jezioro Świętno.


wtorek, 13 października 2015

Kapliczka w Komorówku

Zatrzymałem się na łuku drogi tej wioski, skrzyżowaniu wręcz, gdzie niedbało oparłem swojego koliflałera o betonowy słup.
- podoba się panu?
Usłyszałem za sobą kobiecy głos. Odjąłem wizjer aparatu od oka.
- niech pan podejdzie to panu opowiem historię.
Pani Maria spod nr 21 stała za płotem na wprost kapliczki. Mówiła jednym tchem. Tak jakby czekała na mnie. A mówiła o tym, że figura Matki Boskiej przeleżała wojnę na poddaszu jej domu zawinięta w szary papier, że rękę której nie miała dorobiono, że to pełen odlew, nie pusty w środku; wspominała wprawianie okien, malowanie, założenie lampki, codzienne sprzątanie i tych, którym uratowała życie...
Obiecałem, że jeszcze wrócę, porozmawiać a raczej posłuchać.
 Wieś Komorówko leży około 10 kilometrów na północny-wschód od Wolsztyna.