Dlaczego?

- Dlaczego powinnam podążać za głosem swojego serca?

- Dlaczego powinienem podążać za swoimi marzeniami?

Wolsztyn, ul. Dr Kocha.

Roztropne ubóstwo

"...Dobre wiersze, podobnie jak dobre zdjęcia, są zaczynem zmian. Inspirują, urzekają, rzucają wyzwanie, irytują i uzdrawiają. Pewnego chłodnego, nieprzyjemnego poranka potrzebowałem właśnie mocy uzdrawiania. 

Monotonny, szary deszcz wypłukiwał niebo z resztek barw. Skrzywiony, patrzyłem przez szybę w przestrzeń, próbując zagłuszyć przenikliwy ból brzucha. Na parapecie leżały kartki i długopis, ale nie znalazłem w sobie siły na robienie notatek. Postanowiłem przejrzeć stojące na półce książki i na chybił trafił wybrałem album w niebieskiej, stonowanej okładce, w którym znalazłem poemat Eugene`a Petersona o bukowym drzewie.

Wiersz opowiadał o buku, który gubi liście na zimę i "na powrót stoi nagi w roztropnym ubóstwie". W tym prostym zdaniu było wszystko, co chciałem wówczas usłyszeć. Nadszedł czas na zmiany. Na nowe wyzwania. Na rozbudzenie nadziei na przyszłość. Bo przecież nawet w pozornej pustce kryją się nowe możliwości: "Dojrzałość: soki trwają w uśpieniu, lecz wystarczy Sygnał, by wytłoczyły pąki, wybuchły w mrowiu liści". Tak! Ból nagle gdzieś zniknął; znów mogłem odychać pełną piersią.

W tej trudnej chwili potrzebowałem czegoś nieokreślonego, abstrakcyjnego, a jednocześnie niezwykle celnego; czegoś takiego jak ów wiersz, który tak łatwo przeniknął przez balon cierpienia do mojej świadomości. Na tym właśnie polega dobra sztuka: potrafi niepostrzeżenie wślizgnąć się pomiędzy myśli, zmienić sposób patrzenia na świat, wpłynąć na to, co czujesz, wreszcie na to - kim jesteś..."

Ulica Dr Kocha w Wolsztynie.

Tekst Chris Orwig w tłumaczeniu Piotra Cieślaka z "Poezji obrazu".

Sąsiad - skończ już wiercić, bo noc idzie.

11.12.13.14.15

Na ulicy Dr Kocha w Wolsztynie, dziś 11 grudnia 2013 roku o godz. 14:15, mieszkańcy Wolsztyna pozwolili sfotografować swój uśmiech.

Wydarzenie tym bardziej ważne, gdyż naznaczone chalupczakowo potrójnie.

Zdjęcie pochodzi ze strony Urzędu Miejskiego w Wolsztynie.

Odbicie po pomidorach

O nieskładaniu broni, niepoddawaniu się zimowemu marazmowi a i wirusowi, który prątkuje i dziesiątkuje, o sposobie na chwilę uśmiechu i odrobinę ciepła, i że ten sposób nazywa się szukanie zachodzącego słońca, jego promieni, odblasków i odbić i by w tym wszystkim napić się przecieru pomidorowego z wyhodowanych ubiegłego roku byczych serc i nie zapomnieć o jutrze.

Dr Kocha 1

Zapisać pod dzisiejszą datą słowa o tym, że siedemdziesiątdwa dni trwa się już bez dwa razy ef, czyli po pierwsze: fajki, papierosowo-nikotynowej na przykład (ale to na przykład) i po drugie: fejsa, czyli lubięto albo dodamciędotakzwanychznajomych, chociaż nigdy nie słyszałeś, nie słyszałaś jak mi się odbija po mineralnej wodzie na przykład, i co ty możesz wiedzieć o tym czy mnie lubisz czy nie, czy mnie znasz czy nie, ale lubięto a raczej lubiszmnie i dalej, że dziś dnia zakończyło się tydzień, no, dziewięć dni życia poza tym z czego się żyje i powróciło się do macierzy, powróciło się idąc ulicą dr Kocha a za totolotkiem skręcając w lewo na tak zwane łąki beknęło się powietrzem zgromadzonym w przełyku dla wiwatu i dla przestworzy, by wyrazić jedność z naturą a jednocześnie uczucie, co się  myśli o tych, którzy nazywają mnie ignorantem i to by było na tyle.

Wolsztyn. Budynek po lewej o nr 1 przynależy do ulicy dr Kocha, ulicy Roberta Kocha albo ulicy Kocha a droga w dół zaczyna lub kończy (zależy z której strony spojrzeć), ulicę Dutkowskiego  (przedwojennego dyrektora Liceum w Wolsztynie)

Ułóż mnie w całość, proszę

"Z deszczu strug i słonecznych chwil, z wyrazistych barw, niewyraźnych min, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie. Z resztek dnia wczorajszego snu, z chaotycznych myśli i prostych słów, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie. 
Z ciszy nocy, z hałasu dnia, z moich wszystkich obaw, wypitych kaw, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie. Z rannych rozmów, leniwych dni, z przeczytanych wierszy, ulubionych płyt, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie. 

Zanim zgaśnie Słońce, nim dogoni nas polarny wiatr, układaj mnie bez końca, od początku jeszcze raz. 
Z wiecznych trosk o cały świat, i nocnych myśli, co nie dają spać, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie. Z kilku listów na szuflady dnie, ze starych filmów i wyblakłych zdjęć, ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie ...".

Do piosenki Ani Wyszkoni, którą usłyszałem jadąc od Anny Danysz, kilka dni temu.

Kogo dr Robert kocha?

O tym, jak został jeden dzień do realizacji obietnicy danej "człowiekowi z Wolsztyna", który w mieście Nowy Jork radzi sobie od jakiegoś czasu i pozdrowić przy tym nie zapomnieć ekstra i to zdjęcie ulicy Dr Roberta Kocha w Wolsztynie załączyć do publikacji.

Agnieszka - pozdrawiam.

Wolsztyn 12.12.2012, godz. 12:12

Nazywam się tak a nie inaczej. Noszę takie to a nie inne imię. Urodziłem się tamtego dnia i miesiąca roku pańskiego. Minionego już. Czas jakiś temu. Większy czas raczej.

Dziś, dnia dwunastego, miesiąca dwunastego czyli grudnia, roku dwunastego (dwa tysiące), o godzinie dwunastej dwanaście, mieszkańcy Wolsztyna, zabrali się na ulicy Dr Kocha, by...zrobić sobie wspólne zdjęcie.

Inicjatywa pojawiła się niespełna dni temu kilka, bez fanfar, wydawnictw czy czasopism, lub darmowego mleka (jak to kiedyś mówiono). Facebook, strona internetowa Urzędu Miejskiego w Wolsztynie oraz plakat rozwieszony na budynku restauracji Europa, to trzy miejsca informujące o pomyśle. Wcale nie nowym pomyśle ale nowym w Wolsztynie. 

Jako gorący entuzjasta tego typu "dwunastek", uważam, że wyszło jak na pierwszy raz - prima sort.

Fotka pierwsza  - na balkonik restauracji Europa z którego "dwunastą" chwilę zatrzymano,

fotka druga - autorstwa Damiana Sarbaka (w niebieskim na balkoniku) z którym zamieniłem telefonicznych słów (serdecznych) kilka o zezwoleniu na ekspozycję jego pracy w tym miejscu, co spotkało się z aprobatą zupełną (fotografia autentyczna znajduje się na stronie Urzędu Miejskiego w Wolsztynie). 
Dzięki, dzięki, dzięki za pomysł. Dziękuję Damian, dziękuję Piotr, Dzinek, Krzyś, Rosół...

Wolsztynówki - ulicówki : walec zimowy

Fotokomórzak z soboty 27.10.2012. Wolsztyn, zbieg ulic Dr Kocha i 5 Stycznia. Wiem, że nie można rozmawiać przez telefon kierując samochodem. Prawo o ruchu drogowym nic nie wspomina jednak o zakazie fotografowania komórką w czasie jazdy. Samochodem.

Ciotka Jolka

Parę dni temu, odwiedziła mnie. Prawie całkiem mi nieznana. Przesympatyczna osoba. Z dużego miasta przyjechała. Podczas jednej z rozmów zapytała:

- a Wolsztyn ilu ma mieszkańców?

- około czternaście tysięcy, odpowiedziałem

- to tutaj wszyscy wszystkich znają?

- ano znają wszyscy wszystkich odparłem.

Wolsztyn faktycznie ma trzy ulice na krzyż. Ma też trzy balony. W przestworzach. Ma również bloga. I mnie...hehe.

Jedna z głównych aort Wolsztyna. Ulica 5 Stycznia. Za zakochanymi w lewo ulica Dr Kocha.

Jak wyżej - tylko bliżej.

Podobnie, tylko po drugiej stronie ulicy.

Ulica 5 Stycznia w kierunku drugiej aorty - ulicy Poznańskiej.

Aorta trzecia, czyli ulica Dr Kocha od skrzyżowania z ulicą 5 Stycznia.

Jak wyżej, tylko bliżej.

Ponownie ulica 5 Stycznia w kierunku do ulicy Dworcowej. Na wprost za budynkiem biegną tory kolejowe. To po nich raz do roku (do tej pory) paradowały parowozy. Na tegorocznej imprezie pojawiło się w Wolsztynie około dwudziestu tysięcy zainteresowanych. Wolsztyn znaczy się rozmnożył. Dobrze, że tylko na ten jeden dzień. I jedną ciotkę.

Komu bije dzwon

Pytanie retoryczne zadaję sobie.
Komu bije temu bije. Komu bije temu bić będzie. 
Dzwonnica przy kościele farnym w Wolsztynie.

Całe szczęście, że deszcz pada i pada.

Dr Kocha

Fragment ulicy Dr Roberta Kocha w Wolsztynie. Na wprost ulica Lipowa.

Józefa Dutkowskiego

Ulica Józefa Dutkowskiego, została otwarta we wrześniu 2010 roku z okazji X Zjazdu absolwentów Liceum Ogólnokształcącego w Wolsztynie. Nazwana imieniem ostatniego przedwojennego dyrektora tej szkoły, biegnie tak zwanymi łąkami, łącząc ulicę Dr Kocha z ulicą...Dr Kocha. Tak ktoś wymyślił, teren wyłożył kostką granitową i już.

Na zdjęciach "tyły" ulicy Dr Kocha, właśnie z ulicy Dutkowskiego.