jeszcze trochę

Krajobrazy są stanami duszy.

Park nad Jeziorem Wolsztyńskim.

zimowy park - raz jeszcze

"...Tymczasem człowiek potrzebuje piękna. Ale prawdziwe piękno potrzebuje również człowieka, potrzebuje go z całej swojej natury, bez reszty, zachłannie, jak, bo ja wiem co, może niestosowna to czułość, wybaczcie, ale jak bez mała dziecko matki. Nie jest w stanie obejść się samo sobą, nie potrafi istnieć ani poza człowiekiem, ani ponad człowiekiem. Staje się po prostu bezradne, godne jedynie współczucia. Cóż zatem może być jego miarą, spytacie? Może właśnie to, czy nam pozwala i na ile współcierpieć z sobą, czy czujemy się mu potrzebni, czy pragnie choćby naszej wyrozumiałości...”

Kadry z wolsztyńskiego parku.

Tekst: Wiesław Myśliwski.

Pawiu nasz tęczowy

"...Jak się mam z wami podzielić moim słyszeniem? Czy nikt z was nie chce wiedzieć naprawdę, co się z nami dzieje? Żyjemy. To prawda. Święta prawda. Tylko co z tego. Czy my chociaż wiemy, że żyjemy? Czy tylko przywykliśmy, że żyjemy? A może i tego za wiele już dla nas? Może i to przyzwyczajenie jest już ponad siły nasze? Może poddaliśmy się mu tylko, sądząc, że ono nas od wszystkiego uchroni? Może więc tylko udajemy życie? Wielkie nasze życie. Nasze życie syte, wesołe, uspokojone. Eh, życie nasz, życie, życie, pawiu nasz tęczowy. Ale czy wiemy chociaż tyle, chociaż tyle, że mniej już człowiek wiedzieć nie może o sobie, kiedy nas prawdziwa wesołość ogarnia, a kiedy pusty śmiech. A przecież tylko wtedy naprawdę człowiek żyje, kiedy wie o tym...”

Tekst: Wiesław Myśliwski

Kadr: wyspa Tumidaj na Jeziorze Wolsztyńskim

Góry i ludzie z nieba schodzą

o tym, że Marcin gra i skrzypce trzyma...smykiem zahacza o szczyty dalsze

Z rozmów męsko-męskich: (część trzydziestapierwsza)

- Tato! A wiesz, że masło jest niedobre?

- dlaczego synku?

- bo tyje po nim korpus

Dziś w Magnezji słuchałem takich i innych opowieści Janka.

Cień sługa słońca

Chmury obłoki

powietrze wiatr

drzewa las

deszcz woda

ogień ziemia

żyje w nas wrasta w nas

to się nigdy w nas nie zmienia.

Cień sługa słońca

nie istnieje bez promienia

cięciwy spadającej pod

kątem spojrzenia.

U nas zawsze tak samo.

Ptaki pogubiły skrzydła

ryby szukają czułości

w ludzkich dłoniach

wiatr wyjący wiatr

w korytarzach traw

i ten strach

o wielkich oczach strach

i ta niemoc na dnie

pragnienia ugaszenia

pożaru lasu 

Jakże pasuje mi dziś ten wiersz Stana Borysa z 2000 roku, napisany co prawda w odległym od Wolsztyna o 8000 złotych kalifornijskim mieście Del Mar, ale w przekazie kipiącym tęskno-polskim obłokiem pragnień. 

Gdy z Janim w południe, rowerowo brataliśmy się z pomrukami burzowymi, nie sądziliśmy, że konary mimozowców, bukowatych czy brzozowatych, latać będą za godzinę swobodnie po wolsztyńskim nieboskłonie. Ze szczęściem jesteśmy jednak obyci i nie na bakier.

Tekst: Stan Borys
Kadry znad Jeziora Wolsztyńskiego

Była sobie Magnezja...

Że też ludzie, to co piękne, zawsze psują...tfu.

Karpicko, ulica Jeziorna nad Jeziorem Wolsztyńskim.

Nielot

o bardzo patrzeniu przed siebie i bardzo lęku temu towarzyszącym, który nawet nieporównanie większy jest od lotu a potem upadku Ikara, nieporównanie, i, że nie chodzi tutaj o pragnienie nieśmiertelności i o drżenie - wymownemarzenie z tym związane, ani też o pragnienie dążenia przed siebie wbrew wszystkim a nawet we śnie i do celu, bo to przecież wiadome jest dla tych, którzy mnie znają, ale o bardzo prostą i z pozoru błahą dla niektórych przypadłość i okoliczność, na którą nie zwraca się uwagi na co dzień, na co noc, bo się mamonę ma na uszach i pomiędzy udami, i nie przewiduje się tego czego ja, w moim bardzopatrzeniu przed siebie i bardzo lęku temu towarzyszącym się lękam, czyli sytuacji w której jutro nikt mnie nie będzie zdołał już obudzić

Fotografia - Wolsztyn w kierunku północno-wschodnim - dzięki uprzejmości JMK (Mirek - wszystkiego najlepszego).

akt, scena...i odsłona?

Nad Jeziorem Wolsztyńskim.

Magnezja-śniegopoezja (część druga)

"...Ja się czuję bardzo bezpiecznie, jak jestem sam. Najwięcej. Bardzo mi jest dobrze ze sobą samemu. Ja od razu powiem temu, który mnie odkryje, żeby się na mnie nie gniewał, jak sobie będę odchodził trochę co jakiś czas..".

Magnezja-śniegopoezja

tylko tyle znalazłem

obawiam się że to wszystko

oni są głodni

powtórzmy to 

do tego potrzebnych jest dużo sił

kredek

a lwy o tej porze są podniecone

najlepiej się ukryć w tłumie

co planujesz

nie szukać

Magnezja, nad Jeziorem Wolsztyńskim w Karpicku.

Tumidaj o poranku

Nadchodził upragniony poranek, nie mogło być inaczej...

Wyspa Tumidaj na Jeziorze Wolsztyńskim.

dla bogaczy pogoda

...nie mówiłem jeszcze ci
że nie każdy z naszych dni
się spełni
ale my musimy iść
nie zawsze wierni
bo nie wygra z losem ktoś
komu czasem nie da w kość
okruch życia
chciałbym póki coś się tli
nie mieć nic przed sobą do ukrycia...


Tekst Tomek Wachnowski. Kadr Jeziora Wolsztyńskiego z Karpicka.