W o l s z t y n

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wschód. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 25 września 2016

Z rozmów Płockich - Miodowa a Gałczyńskiego

Dwadzieścia cztery godziny obejrzane wrześniową porą z płockiego lotu balkonowego w skrzyżowanie i okolice ulic Miodowej i Gałczyńskiego Ildefonsa w Płocku.

To był bardzo udany lot, to była bardzo udana czterodniówka wznosząca...

czwartek, 23 czerwca 2016

Moja kosmogonia sierpniowa (recall)

    czarodziejskie pianie kura
    wywołuje
    po raz kolejny świat
    do istnienia
    wyczarowują się jabłonie
    odwirowane z ciemności
    za chwilę motyl świtu
    rozwinie na całe niebo
    tęczowe skrzydła
    i życie z całych sił
    zacznie dąć w kornet słońca

Napotkane wczesnym rankiem gdzieś w okolicy Czarnkowa i zatrzymane koniecznie do fragmentu wiersza Józefa Barana pt.: "Mała Kosmogonia Lipcowa".

Tato pamiętam o Tobie.

Post powtórzony z 08 sierpnia 2013 roku.

poniedziałek, 19 stycznia 2015

ale tu nie wschodzi

tę poezję widziałam
jak odległe lądy
podpływające coraz bliżej w śnie
- tak blisko
aż mogłam zajrzeć za widnokrąg

- w wielkie przenikanie
w cały kosmos znaczeń

tę poezję wiedziałam
od pierwszego wersu:
nagle budzę się w każdym słowie
każde słowo się we mnie odzywa

- doskonała harmonia
równowaga szal

gdzieś z wysoka
niepokój sieją obce ręce
ale tu nie wschodzi

Wschód nad ulicą Garbarską w Wolsztynie.

Słowa: Anna Maria Musz.

środa, 29 października 2014

A la folie

o tym, że o godzinie siódmejosiemnaście dzisiejszego ranka, oparło się niezgrabnie kolifłałera o ławkę tą sprzed sześciu lat, ławkę stojącą cały czas w tak zwanym parku, otwarło się podręczny nierozłączny najkowski plecak, wyjęło uważnie lustra i soczewki sprytnie zminiaturyzowane przez skośnookie krótkie rączki i dotykiem palca wskazującego prawej ręki, uzbrojonego w plusowską paciną rękawiczkę wełniankę, nacisnęło się spust w zachodni brzeg jeziora, gdzie w uschniętej trzcinie, promienie wschodzącego słońca znalazły swoje pięćminut

Jezioro Wolsztyńskie, od Parku w Chorzeminy...

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Jutrznia

Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy sąsiedzi i krewni dowiedzieli się o tym, przyszli ósmego dnia, aby nadać mu imię jego ojca Zachariasza. Lecz jego matka powiedziała: "Nic podobnego! Będzie miał na imię Jan". Oni przekonywali ją: "przecież nie ma nikogo w twojej rodzinie, kto by miał takie imię". Pytali też jego ojca, który pozostawał niemy, jak chce go nazwać. A on napisał: "Na imię mu Jan". Zachariasz odzyskał mowę a wszyscy, którzy o tym usłyszeli zastanawiali się i pytali: "Kimże będzie ten chłopiec?". [Łk1. 57-66].

Wschód słońca nad Osiedlem Garbarska w Wolsztynie.

środa, 7 sierpnia 2013

Dzień za dniem

...zawracaj rzeki bieg...

Do piosenki o tytule posta, o wschodzie słońca, pomiędzy Chojnikami a Nowym Tomyślem.

sobota, 1 grudnia 2012

Piła (wschód słońca)

O tym, jak dziś oglądałem wschód słońca w Pile, od strony jednej z trzech kładek nad Gwdą, prowadzących do Parku na Wyspie a ta od strony ulicy Dąbrowskiego, prowadziła jak w mordę do słońca w którego promieniach knajpa Molino a niegdyś Młyn majaczył.