Pozostaw to miejsce jakim je zastałeś

Nad Jeziorem Kuźnickim...

w zasięgu ręki

"...Niech pan nie przeoczy swojej młodości. Później będzie panu coraz trudniej w cokolwiek uwierzyć. Aż znajdzie się pan w pustce, samotny, że nie będzie pan miał nawet kogo spytać o drogę, aby nie pobłądzić, nie zgubić się doszczętnie. Bo kogo? Boga? Tylko gdzie go szukać? Gdzie go szukać...?

Kadry z okolic Jeziora Kuźnickiego (Białego).

Tekst: Mistrz Wiesław Myśliwski.

Szarki

Do wsi Szarki, położonej dwadzieścia trzy kilometry na północ od Wolsztyna w końcu trafiłem koliflałerowo. Wieś o kosmicznie rozpierzchłej zabudowie, przynależy do powiatu nowotomyskiego w Wielkopolsce oczywiście. Pierwsze zabudowania wzniesiono na tym terenie na początku osiemnastego wieku a wioska przechodziła metamorfozy nazewnicze począwszy od Czarek czy też Żarek. Mówi się, że leży nad rzeką Szarką, praworamiennym dopływem rzeki Obry, ale lepiej brzmi, iż niektóre zabudowania tej wsi leżą w niedosłownym pobliżu Szarki. 

Jezioro Kuźnickie - Białe

Po lewej jezioro, na wprost to drogi nr 305 Wolsztyn - Nowy Tomyśl

W lewo do Szarek...porą suchą nie wyobrażam sobie jazdy tym duktem...

Bliżej jak wyżej...

Szarki zabudowania i pastuchy

Do Borui...

Nas dwoje jeszcze

"...Zimno przywarło raptem do mych ramion,

narzuciłem coś pospiesznie na

siebie, zamknąłem okno i odwróciłem

się, a to może ty byłaś, i to najgorętsza, 

jaką tylko mogłaś się uczynić,

spodziewając się być dobrze

przyjętą; ty, tak świetlista, nie mogłaś

już przybrać innej postaci. Kto wie,

czy w tej chwili jeszcze nawet nie

czekasz trwożliwie na to, żebym zrozumiał

wreszcie i z dalekości życia, 

w którym cię już nie ma, przyszedł

połączyć się z tobą, biednie, biednie

zapewne, bez środków, ale nas dwoje

jeszcze, nas dwoje..."

Z mojego wczorajszego koliflałerowania. Boruja Piaski.

Tekst: Henriego Michaux w przekładzie Edwarda Stachury.

Deptać, deptać, deptać...

O tym, że obudziłem się dziś rano, w niedzielę, i jaskrawo było za oknem, a potem orkiestrowo i kurkowo i wciąż miałem w głowie słowa można napisać przy niedzieli, że słowa ewangelii: "stojąc w miejscu też można zabłądzić" i powtarzałem je do obiadu a potem z tymi ogórkami w brzuchu i innymi ruszyłem...

Jezioro Kuźnickie od strony Borui.

No taaa... tutaj się pojedzie 5 października na całkiem chalupczakowatych obrotach. Pomiędzy Jeziorem Kuźnickiem a Jeziorem Brajec. Serce, jeśli kto je ma wali jak młot.

Jezioro Brajec w kierunku południowym.

Ty nic, tylko w tych kuźnicach siedzis

O tym, że każdy sobie drogę skrobie przez życie na przykład i przed siebie jak to mówią i wielka prawda jest w Drodze którą idzie się co dnia, co wieczór, co sen, niby taka sama wciąż, niezmienna, te same gębusie roześmiane albo zasmucone się spotyka, albo szare twarze, bo takie bardzo często się napotyka, czerwone też ale szare częściej i gdy się nie jest obieżyświatem takim kontynentalnym, galaktycznym wręcz, to widuje się usta spuszczone na kwintę i oczy utkwione w słup czy jakoś tak i dobrze byłoby właśnie wtedy przemienić się w trzepotanie łabędzich skrzydeł albo ciszę bezkresu jeziorno-leśnego, by obudzić tych, którzy...w kuźnicach nie siedzą... 

Jezioro Kuźnickie i okolice od Leśniczówki Jelonek, 13 kilometrów na północ od Wolsztyna.

Dlaczego Boruja Moja Miłość?

...ano dlatego, że Droga, Prawda i Życie...
Ten, kto kocha oczami serca, zauważa każdy, nawet najmniejszy gest ze strony kochającego i raduje się nim pełen wdzięczności.

Boruja od Tuchorzy.

Z tego samego miejsca w kierunku przeciwnym, czyli do Tuchorzy.

Pomost w Borui Piaski z koliflałerem.

Boruja Piaski w kierunku dzikiej plaży.

Boruja Piaski, brzeg Jeziora Kuźnickiego i leżakujące łódki.

Z pomostu na dziką plażę, raz jeszcze.

Brzego Jeziora Kuźnickiego w kierunku Oazy...z Borui.

I trochę dalej.

Szlak rowerowy niebieski.

Zaczął padać deszcz...

Dziś pierwszy dzień zimy - tej drugiej zimy, gdyż co roku w roku są dwie zimy, jedna wiosna, jedno lato i jedna jesień. Zimy za to są dwie w roku i o to mam żal. Gorzki żal. Mam też słodką wdzięczność. Za to, że koliflałerować mogę grudniowo-burujowo.

Tekst u górnej krawędzi przypisuję siostrze Annie Marii Pudełko z Instytutu Królowej Apostołów-żeńskiego zgromadzenia zakonnego.