Zostali wycięte te chuinki

Kogo to wina, skoro rok temu tak nie było?

Powrót taty do domu - część zimowa

o tym, że najpierw śnieg spadł po raz pierwszy w tym roku a potem się rozpuścił w  sobie i znów spadł ni stąd ni zowąd to znaczy wiadomo skąd spadł z góry tylko o czas chodzi o zaskoczenie, że właśnie dziś spadł ponownie raczej nie ostatni raz i nie ostatni śnieg ale tak, że ćma zamieniła się w śnieżnobiałego motyla

na Dutkowskiego

powyższe na Powstańców Wielkopolskich

...Kręta a Garbarska...w Wolsztynie.

nagi sad (W - imię ojca - i - syna, to wszystko. Z całej wiary tylko tyle)

"...Chociaż z całego życia zostało mi dzisiaj to jedno: przywiązanie. Ale w tym przywiązaniu - czuję to nieraz - więcej jest tego dawnego, jeszcze dziecinnego lęku przed światem, niż mojego własnego zadowolenia, a pewnie także sporo tamtej dziecinnej ufności do własnej wyobraźni, bo może tak naprawdę nie przywiązuje się człowiek do miejsca, lecz do własnego zaufania. 

Nawet wtedy, kiedy mnie ojciec wiózł z nauki, cieszyłem się nie tyle z tego, że do rodzinnej wsi wracam, ile że do mojej młodości przerwanej. Spodziewałem się, że czeka na mnie wierna i tak samo beztroska jak dawniej; miałem nawet ochotę ojca zapytać o nią, tylko bałem się przerwać milczenie, które od wyjazdu z miasta zapadło między nami, a którego sam byłem przyczyną. Wreszcie i ojcu się to milczenie znudziło, bo gdzieś jeszcze przed mostem wydobył się nagle z zadumy i kończąc widocznie na głos myśl długą, której kłąb nawinął w sobie podczas tego milczenia, rzekł, jakby kamień w ciszę rzucił:

- Trzeba ci będzie ławkę w kościele wyszykować. Jesion już dorósł.

- Jaki jesion? - spytałem nieśmiało.

- A bo to jest inny jesion? Tylko jeden jest. Ileż to już lat, jak go posadziłem - westchnął. - Jeszcze ciebie na świecie nie było. I nikt nie wierzył już, że będziesz. Ale ja wierzyłem, że będziesz, i wierzyłem, że to ty będziesz. I posadziłem wtedy to drzewko, żebym nie był taki sam  w swojej wierze. A teraz prawie już ma.

- Nie żal ci go będzie? - spytałem z wyrzutem, bo mnie samego żal jakiś ogarnął.

- Żale, nie żal - powiedział, aby mnie zbyć. 

- Mówiłeś nieraz, że się już zadomowił u nas - powiedziałem. - Cóż nam teraz zostanie? Wyróżniał nas ten jesion. Mówili obcym o nas: "To tam, gdzie ten jesion wysoki". I zazdrościli nam ludzie, że taki cień mamy pod bokiem w lecie. 

- Bo myśleli, że na cień go posadziłem.

Zrobiło mi się jakoś nieswojo, jakby ojciec skazywał na zagładę nie to drzewo, ale coś niewzruszonego w moim dotychczasowym, niedługim jeszcze życiu. Nie śmiałbym jednakże odwodzić go od zamiaru, chciałem tylko odwagi sobie dodać, bo poczułem, że dziwny lęk przyłasił się do mnie, a może żal tak się we mnie przebrał, że powiedziałem, cicho zresztą, ciszej od skrzypienia wozu:

- Nie wierzę już w Boga. 

Chociaż wtedy nie byłem jeszcze tak bardzo tego pewny. Może myśli miałem już harde, ale do słów widać jeszcze nie dorosłem. Toteż obco mi jakoś zabrzmiały, a nawet niepokój mnie po nich owładnął, że coś się zaraz stanie, koń poniesie, burza się zerwie, skowronki nas z nieba opadną jak straszydła i zadziobią - i z trwogą popatrzyłem na ojca, lecz on nawet zdziwienia nie okazał, jakby słów moich nie dosłyszał, a mnie zabolało to gorzej, niżby mi w twarz dał.

- Nawet pacierza już nie pamiętam - powiedziałem natarczywie, drżąc zarazem ze strachu. - W - imię ojca - i - syna, to wszystko. Z całej wiary tylko tyle. Fantyśmy sobie dawali, gdy jeden drugiego złapał na modlitwie. A jak kto fantu nie miał, karmił drugiego, albo mu służył, albo na klęczkach przed nim chodził. 

Byłem pewny - i nawet pragnąłem - żeby ojciec wtedy przeklął moją zuchwałość, odżegnał się ode mnie, batem mnie wściekle zawinął, ale on nawet oczu nie podniósł znad konia, tylko rzekł, jakby i to przewidział, kiedy sadził jesion w podwórzu:

Nie każę ci wierzyć. Twoja wola. Pójdziesz i posiedzisz między ludźmi, a to więcej znaczy, niż gdybyś się modlił tam, gdzie ludzi nie ma..."

Tekst: Wiesław Myśliwski
W kadrach - wolsztyńska garbarnia niby przed burzą....

Choinka wolsztyńska AD 2015

Dziś, około 17:00 na wolsztyńskim Rynku, zapalono choinkę. Drewno świerkowe ma to do siebie, że fajnie strzela w kominku. 
I my tam bylim i z Jankiem się świecilim.

tak wygląda moje inter nocą

fotokomórzak niewyłowywalny

z pogranicza dnia i nocy
otchłani typu top budget
co tu będzie za rok
na tej trawie
chodzą byli
dyrektorzy
spodziewam się
barwnego kiczu

W obcym mieście...

W obcym mieście, szczęśliwe zwłaszcza, nie tak łatwo spełniają się sny, z Nowej Soli on, ona z Wadowic, koczowali od paru dni.
W obcym mieście...

Jeszcze Dworzec PKP w Wolsztynie.

Tekst: Andrzej Garczarek.

Lisoinka

Dziś, rozpalono na wolsztyńskim rynku choinkę-lisinkę. W tych samych kolorach, barwach i anturażach co w poprzednich latach, ale.  Szef miasta w natłoku nie ogarnął pewnie wszystkiego i trzeba to zrozumieć. Bardzo mało czasu miał po drastycznych wyborach. Dla niektórych. Nie dla siebie oczywiście. Bardzo pokoleniowo-pokoleniowa zmiana się uwidoczniła na Ryneczku. Nie ma się czemu dziwić. Oj nie ma!!! 

W wolsztyńską witrynę sklepowo-rynkową spojrzałem dzisiejszego wieczora, starając się ujrzeć nowe. Bo nowe idzie, dziadzie, idzie nowe...

Wolsztyn, Rynek z odbiciem witrynowym w choinkę.

Wolsztynówki - chwilówki: jest znośnie

"tak sobie właśnie żyję

i tak się właśnie zmieniam

w lata owijam szyję

na twarzy mam wspomnienia

rysunki precyzyjne

ballady rymonośne

jest znośnie

jest znośnie" (...)

Do piosenki Tomka Lewandowskiego.

Wolsztyn, promenada.

Wszystko ma swój czas

Wiadukt nad ulicą Dworcową w Wolsztynie i dworcowy barak.

Na pełnym morzu...wynurzanie

Chciałbym zakomunikować, iż wynurzanie z mu-łu trwa bardzo wolno. 

Póki co zapraszam do Tojava ~ któremu serdecznie dziękuję za przybycie i zapostowanie!

Średni, Mały, Gruby, Listonosz i Lokaj Jan popłynęli wczoraj na tratwie, poprzez oczywistości wyborów i niedorzeczności wolności.
Wszystkim, którzy przybyli nad Jezioro Wolsztyńskie, by obejrzeć Teatr Fokus - na tratwie - dziękujeści!!!
Są w Wolsztynie rzeczy, które się fizjologom nie śniły...

Janie, proszę w tej chwili puścić się tratwy i utonąć!

 Zdjęcia Patrycja CeCha - dzięki.