W o l s z t y n

Martwa perspektywa

2012-02-13T20:22:00.000+01:00

                            "Za dużo pustych spojrzeń wdeptałem
   tu w ciszę
   Wierzchołków starych strychów legend
                           cudzych okien
   Więc dziś łagodne miasto odwet bierze
                           mści się
                           Rażąc mnie znad kopuły ognistym
                           obłokiem

To biegną na mnie wieże z betonu
   i spiżu
                          Beczący łeb bezkrwawo mur ucina
                          krzywy
                          W wesołych łódkach dłoni ukryj mnie
                          Luizo
                          Przed straszną konsekwencją martwej
                          perspektywy...".

Promenada w Wolsztynie w kierunku ulicy Rzecznej do fragmentu wiersza Andrzeja Bursy "Pętla architektury.

Wolsztynówki-zimówki : przejście Polaków przez Morze Czerwone

2012-02-12T11:00:00.000+01:00

z Chorzemina do Wolsztyna.

Wolsztynówki-zimówki : na głodzie po lodzie

2012-02-11T20:23:00.001+01:00

Jezioro Wolsztyńskie. Rowerzysta jedzie z Bielnika (po lewo) na ulicę Poznańską (po prawo).

Wolsztynówki-zimówki : lodołamacze

2012-02-10T23:19:00.001+01:00

Jezioro Wolsztyńskie w kierunku na Magnezję.

Poszedłem w trzciny

2012-02-09T20:59:00.000+01:00

...ze smakiem herbaty...

Mam ochotę na coś czerwonego

2012-02-08T21:22:00.000+01:00

na sztalugach pragnienia

przytwierdzam twoje ciało

pokrywam je

werniksem pocałunków

podmalowuję pożądaniem

błękitnym pragnieniem

podkreślam oczy

czerwień zatapiam w ustach

soczystą bezwstydnie zieleń

rozrzucam na włosach

a delikatność podbrzusza

poprawiam zachłannością

brakuje mi kolorów

na piersi, uda, dłonie

dokończę ciebie jutro

Zachód słońca nad Dojcą w Wolsztynie.

Tylko patrzę

2012-02-07T18:54:00.004+01:00

Lubię ten kadr. Zamieszczony pochodzi sprzed tygodnia. Mam takie sprzed trzynastu dni, miesiąca, jesieni, lata, kwietnia i nocy. Ze świtu i niedzieli. Dni złych i popołudni targowych...

Dlaczego lubię...a raczej co widzę?

Widzę drogę i jej nierozłącznego towarzysza - chodnik. Widzę nierówności, garby, wzloty i upadki. Widzę teren pod górkę i ten za nim opadający. Tych co przodem do mnie i tyłem. Z odwagą i bez. Widzę granice. Różne racje. Nakazy i oznajmienia. Przymusy i ograniczenia. Widzę tych co ponad i tych co poniżej. Kierunek widzę i obłudę. Stojących nieruchomo na baczność i gnących się od podmuchu. Innych.
Blaski i cienie. Podejrzliwość i tajemniczość. Widzę to wszystko co dookoła mnie.

Może ktoś jeszcze widzi to samo?

Ulica Komorowska w Wolsztynie.

Drzymały a Parkowa

2012-02-06T20:58:00.000+01:00

Przy rozwidleniu ulic Drzymały i Parkowej w Wolsztynie, stoi krzyż Jezusa Ukrzyżowanego.

Koleje losu

2012-02-05T20:30:00.000+01:00

W oczekiwaniu na Pacię, na Dworcu PKP w Wolsztynie.


Zejście z peronu 1. Nikt z niego nie korzysta.


Przyjechał szynobus z Leszna i dalej do Zbąszynka. Nie na niego czekałem.

Musiałem choć na chwilę wejść do budynku dworcowego, bo chociaż słonecznie to diabelnie zimno...jest.

Pozostałości po małym raczej letnio-jesiennym co nieco. Barak pamięta przedwojnie.

Drewniana rampa. Lubię zapach tych desek, niezmienny od lat.


W końcu nadjechał.

Młyn Nowy

2012-02-04T21:41:00.002+01:00

Niebieski odpalił. Nie dziwota. Temperatura była wyższa o jeden niż wczoraj. Zapuściłem motor i dookolną drogą do Maryjana pojechalim.

Przez Trzy Kropki. Przez Młyn Nowy a poprawnie przez Nowy Młyn. Coś tam białego spadło nocą, puszek okruszek jakiś, sfrunął z niebios wieczorem i dnia poprzedniego.

Coś śnieżnego... Nad "jeziórkiem" zauważyłem na pomoście Jednego. Nie ruszał się. Skulał się nieruchomo w półzgięciu.

Zamiast na migawkę, to ja na niego. Nie rusza się. Co za cholera! Jest niedobrze o Panie myślę, bo zgięci w pół i nie ruszający się to. Trup! Patrzę na gada. Patrzę na nieruchomca!

A on...wyprostował się. Z mimo nadusiłem spust. Białoczuby zakładał "łyżły". W swym zakręcaniu śnurówek zastygł powodując moje myśli umarłe. Młyn Nowy a poprawnie Nowy Młyn żyje!

Choć tutej mało o ludność, to taka ostoja uciekająca. A i dobrze psiokrync. Po cholerę tutaj mieszkać. Na tym odludziu. Po cholerę tu żyć? Po cholerę tutaj umierać? Zastygać w półzgięciu?

Ale to ułuda. Oj bracie ułuda. Jakbyś nie wiedział co zrobić z sercem swoim, dawaj na Młyny. Tu cisza jest i spokój. Tu kropki są trzy i spokój.Tu orzeł bielik kniaaaaa, kniaaaaaa.

Młyn określa mielenie. Nowy, określa nowe. Chcę mielić na nowo odkąd poznałem to miejsce.

Dlatego tutaj wracam raz po raz.

Z myśl na myśl...

Ruszam w ciemność

2012-02-03T19:24:00.000+01:00

...bo tak mnie jakoś naszła.

Nie ma żartów...(moja ty Pietrowna Zofio)

2012-02-02T21:13:00.001+01:00

To czwartek był, dzień świąteczny, dzień odwiedzin. Co czwartek bowiem, od niezapomnienia odwiedzam Przestrzeń. Nie ukrywam, że czynię to z miłości przeogromnej do Niej. Nawet z pożądania.

Tak! Najpierw z pożądania a potem z miłości. Taka prawda jest. Taka ostateczność i omega. Z pożądania i miłości smakuję ust Przestrzeni. Co czwartek. A smak niespotykany potrafi pozostawić w oczach moich, na kilka dni! A i namiętność schować w dłoniach potrafi! Zadomowić ją.

Przestrzeń pokochałem niebywale zimą...na pewno była to zima. Styczeń jakoś albo grudzień. Na polach pod Stefanowem Ją spotkałem. Jakże bym chciał opowiadać do nocy jak była śnieżnie piękna. Zlodowaciałe podniecająca. Zakochałem się w Niej od pierwszego oddechu. Dotknęła mnie wówczas swoją bezwzględnością.

Jakie to czyste uczucie trwa pomiędzy nami od tamtego czasu, pomyślałem sobie, gdy stałem dziś na wprost Niej. Żadnego fałszu, żadnego niedopowiedzenia, żadnej zdrady. Za jej włosami Słońce - Pomarańcze przygaszało swoje baterie z minuty na minutę. Zamknąłem oczy, bo wiedziałem co nastąpi za moment. Nie miałem wyjścia. Ucieczki z tej matni. Uciekać wcale nie chciałem. Czekałem i zdałem się na Nią.
Bo z Przestrzenią nie ma żartów.

Jeszcze dajemy radę

2012-02-01T10:48:00.000+01:00

Na polach, gdzieś pomiędzy Starym Widzimiem, Adamowem a Berzyną.

Nil desperandum

2012-01-31T19:37:00.000+01:00

Wolsztynówki-chwilówki: jednego serca

2012-01-30T19:12:00.000+01:00

Nad Jeziorem Wolsztyńskim. Pomost przy promenadzie.

Wolsztynówki-chwilówki: skończyło się, miało wiecznie trwać

2012-01-29T14:39:00.001+01:00

Sobotnie popołudnie. Ulica Komorowska do Drzymały w Wolsztynie. Na wprost brama. Do Parku.

Z rozmów męsko-męskich (część czternasta). Śladem Blue.

2012-01-28T19:05:00.002+01:00

- tatusiu, dlaczego to wszystko zamarzło?

- widzisz synku! Zimno mrozi wszystko dookoła ale tylko na jakiś czas. Przyjdzie dzień w którym ciepło zwycięży.

- a co to ciepło tato?

- ciepło to miłość Janku.

W dzień gorącego lata

2012-01-27T20:35:00.000+01:00

"...Powietrze lekko drgało tak

nie wiem jak wpadłem na twój ślad...

...i wtedy to poznałem cię

wiedziałem, że przygarniesz mnie...

...był festyn spadających gwiazd

był zatrzymany dziwnie czas...

...i ogień był i pierwsze łzy

istniejesz dla mnie tylko ty...".

Na molo w Wolsztynie, około 16:00. Minus pięć gdzieś tak, bo w nosie nie zamarzało. A zamarza przy minus siedem.

Buba - bardzo dziękuję za inspiro.

I byłem

2012-01-26T17:54:00.000+01:00

Nad zamarzniętym Jeziorem Wolsztyńskim. Na molo.

Epitafium

2012-01-25T21:55:00.000+01:00

Na promenadzie. W Wolsztynie. Dziś a może i jutro.

Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic

2012-01-24T19:22:00.000+01:00

"Gdy odejdziesz zabierz słońca blask
Zabierz ścieżki i ulice miast
Ażebym nie znalazła
Ogrodu, w którym
Powiedziałeś mi
Że kochasz mnie

Zabierz białość chmur
Zabierz błękit gór
Zabierz ptaków śpiew
Zabierz dziewcząt śmiech

Gdy odejdziesz zabierz także noc
Pogaś gwiazdy
Utop w rzece świt
Bo po co noc bez ciebie
I gwiazdy po co
Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic

Zabierz czerwień róż
Zabierz złoto wzgórz
Zostaw tylko sen
O miłości twej".

Gdy odejdziesz nie zostawiaj nic.

Na boisku w Mochach.

Powodowo cmentarz

2012-01-23T20:22:00.001+01:00

Wiedziałem, że w Powodowie trzeba do świateł dojechać a potem w prawo na Kiełpiny. Przejazd jest kolejowy i co dalej?
- to musi być gdzieś tutaj, wskazałem na las po lewej. Skręciliśmy w lewo. Teraz to las już był po prawej a po lewej bloki mieszkalne. Wielorodzinne. I parking pod wiatą pokrytą plastikiem. Taki z siedemdziesiątych. Lat. Zielonkawy.
- zapytam się tej kobiety, powiedział eM. Szła na wprost nas.

Spojrzała się nijak, styczniowo bym rzekł, po czym obróciła się o sto osiemdziesiąt i powiedziała wskazując palcem:
- kawałek musicie pojechać, tam gdzie ten samochód stoi, tam jest kapliczka...
Słońce padało przez wszystkie otwory i szklane elementy naszego mustanga. Mineliśmy "ten samochód" i dawaj w prawo. Bo tam rozgałęźnik taki polny jest i można jechać w kilka. Kierunków. Znowu ze sto metrów na wprost i staneliśmy.
- widzisz tu jakąś kapliczkę, bo ja nie - głosem podejrzewającym kłamstewko "kobiety", zapytał eM.
Co miałem mówić. Przecież nic nie widziałem tylko drzewa. Pagórek jakiś niezły ale nie aż.
- dąbek tam rośnie całkiem całkiem odparłem, bo to on zwrócił moją uwagę - jedynak wśród sosen. Samotnik wśród tylu kobiet.
Wysiedliśmy i dawaj pod górkę. Potem pod drugą i zejście. Na minimini płaskowyż nazca.
- "to chyba to" powiedzieliśmy razem.

Staliśmy przed "kapliczką" a raczej przed jej pozostałością. Główne wejście półokrągłe ku górze, podobnie dwa okienne otwory po bokach. Słońce pchało się przez nie ile tylko mogło. Do sklepienia wewnątrz przytwierdziła się i zdecydowanie spadała w dół wilgoć. Kroplami pojedynczymi o smaku betonu dawała ku ziemi śmiało. Na ziemię z żółtego piasku. Nie dziwota. To przecież prawie do tego miejsca dochodziło kiedyś wyrobisko piasku używanego do produkcji prefabrykatów nazywanych bloczkami powodowskimi.
Chwyciłem za podręczny aparacik kieszonkowy. Tak!, westchnąłem.

Byliśmy na terenie dawnego cmentarza ewangelickiego w Powodowie koło Wolsztyna. Wreszcie tutaj trafiłem. To na pagórku w północno-zachodniej części wsi, na skraju lasu, z ziem naszych i waszych wyłania się pozostałość kaplicy cmentarnej. Grobów brak. Nieopodal rośnie dąb. Ten którego nie mogłem nie zauważyć. Ma przeszło 5 metrów obwodu na bank. A raczej na słońce.

Bo dziś słońce świeciło wszędzie. I wszystkim.

PPH

2012-01-22T19:27:00.001+01:00

...czyli promenadowo - podwórkowe historie.

Promenada w Wolsztynie, gdzieś tak od połowy długości ku byłej kawiarni "Fala", dziś pizzerii. Spojrzenie zza opłotki, ku równoległej ulicy 5 Stycznia.

Gaska (część czwarta)

2012-01-21T19:06:00.000+01:00

Ta gaska już była ale w odwrotnym kierunku. Tutaj ujęcie od ulicy Rzecznej ku ulicy 5 Stycznia w Wolsztynie. Tak wyglądała do południa, bo co potem się działo na trasie Poznań - Wolsztyn, nie wspomnę. Dawno tak się nie zmachałem kierowaniem śnieżnego zaprzęgu.

Dobranoc.

Dzisiaj poszedłem na tory

2012-01-20T19:58:00.001+01:00

"Jak ptak na drucie,
Jak pijak w nocnym chórze,
Próbowałem na swój sposób,
Wolnym być...".

Z mostu kolejowego na ulicy Rzecznej w Wolsztynie na wiadukt na ulicy Bohaterów Bielnika.

Komu bije dzwon

2012-01-19T20:01:00.002+01:00

Pytanie retoryczne zadaję sobie.
Komu bije temu bije. Komu bije temu bić będzie.
Dzwonnica przy kościele farnym w Wolsztynie.

Całe szczęście, że deszcz pada i pada.

Ty i ja teatry to są dwa

2012-01-18T20:41:00.001+01:00

Cztery zdjęcia członków teatrów ludowych sprzed circa 100 lat. Uważam, że skoro były zawsze w posiadaniu mojej rodziny, to pochodzą z rejonu byłego powiatu babimojskiego a konkretnie z Siedlca, koło Wolsztyna lub okolic. Ale do rzeczy:

To zdjęcie jest chyba najbardziej znane wielbicielom Regionu Kozła. Można je znaleźć na stronie internetowej gminy Siedlec (pozdrawiam wójta Adama Cukra) w zakładce o gminie-->historia-->na starej fotografii, czy też chociażby książce Mariana Śmiałka - "Siedlec w XX stuleciu". Można je tam obejrzeć, ja posiadam oryginał. Zdjęcie na tyle dla mnie ważne, gdyż widnieje na nim mój pradziadek Jan Tomiński, syn Michała (pierwszy po lewej). Uważam również, że jako siedzący pierwszy z prawej widnieje jego brat Jan Chryzostom zwany "Krzyżunem". Dziewczyny mogą pochodzić z rodziny Piątka Józefa. Czas: 1911-1912 rok. Uwaga! W oknach ktoś luka. Czyżby suflerzy?

I to zdjęcie wydaje się pochodzić z tamtego okresu. Nie wiem kto na nim widnieje, lecz skłaniam się do rodzinnych koligacji. Zwłaszcza jeśli chodzi o pannę siedzącą z lewej strony. Póki co nie mieszam.

Zdjęcie raczej późniejsze, może z lat trzydziestych. W tamtym okresie lubowano się w wąsiastych wąsach, przyklejanych na coś. Na pewno nie na super glue. Chociaż osobiście znam jednego mieszkańca Kopanicy, co by wyglądać bardziej "twarzowo" na portretowym zdjęciu, przykleił sobie uszy tymże klejem do głowy. Efekt był.

Tutaj nie znam nikogo. Znowu.

Zdjęcie ostatnie i chyba najmłodsze. Od razu rzucają się w oczy dwa fajne wąsy i jakże wyrazista postać kowala. Brak pojęcia kto na zdjęciach.

Niniejszym obwieszczam, iż wobec zauważonych "ruchów" na "wolsztynie" tego typu tematyką, zezwalam na jednorazowe (no chyba, że coś pójdzie nie tak), pobranie wystawionych fotografii w celu rozpropagowania wśród młodzieży i aktorów starszych, celem osiągnięcia skutku w postaci wiedzy. Bo co jak co, ale "teatr" musi być...po mojej stronie.

Kameleon

2012-01-17T20:45:00.000+01:00

Jeden powiedział mi dzisiaj, że ludzie są jak kameleony. Jeden powiedział mi, że zawsze trzeba być sobą. Jeden ma rację w obu twierdzeniach. Ale inaczej spojrzę na słowa Jednego. Czy kameleon nie jest zawsze sobą? Czy ten kto jest zawsze sobą nie jest kameleonem?.

Już myślałem, że śnieg który spadł wczoraj, będzie rosnąć w objętości. Nic z tego! Dzisiejszy deszcz przypomniał, że jest pora deszczowa i żadne anomalia śniegopodobne nie zburzą tego stanu rzeczy. A przecież zima to zima. Mróz, śnieg, sanki, wyładowane akumulatory, trzaskające szczapy świerku w kominku. Czy zima jest kameleonem? Zima to zima. Jest sobą czy się skameleonizowała? Czy jedno z podwórzy na ulicy Jeziornej w Karpicku nie jest sobą. Nie jest ubarwione rzeczywistością?

"...Kameleon, hipnotyzer mój...
Maski, maski, tysiąc barw.
Gdy nie wierzysz, on jest w snach".

Jestem szczęśliwy, niech wszyscy widzą to

2012-01-16T20:40:00.003+01:00

"...Powietrze coraz bardziej przerzedzało się i tym razem mówię to po raz ostatni. Mściciel jestem. Widzę to dobrze. Widzę to coraz bardziej. Słońce, tam, musiało widocznie wychodzić zza kotary i światłość rozlewała się szeroko po widowni jak Nil. Po dachach cienie, pełznąc, kryły się za kominy, wieżyczki i winkle. Dzień zapowiadał się niechybny. W oknach pogaszono sztuczne światło. Płonęły tylko jeszcze nieśmiało rzadko rozmieszczone uliczne latarnie. Walka była nierówna i czas był ją zakończyć. Ale na pewno sobie spał w elektrowni rodak mój - marnotrawca. Szedłem środkiem nawy. Myślałem o tym, że napiję się mleka. Na chodniku kot spacerując w tę i z powrotem myślał o czym innym. Nad nim, wysoko, para gołębi, gruchając dreptała po wystającym gzymsie. Wschodzące słońce już tam świeciło im pięknie w oczy. Tak że aż mnie tu, na dnie, chłód od tego przeniknął do szpiku kości i ostrym, nagłym szpurtem ruszyłem biegiem pod górę.
Tak wpadłem na rynek. Stanąłem pod bramą najbliższej kamieniczki i oparłem się o wyrzeźbioną maszkarę. Oddychałem głęboko i sprawiedliwie. Dookoła zaczynało się życie ludzkości i mnie tu nie brakowało.
Ja tu jeszcze ciągle byłem...".

Miejsce z którego zrobiłem dziś to zdjęcie, to taka "krzyżowa droga", bo tak kiedyś nazywano przecięcia się dróg (bynajmniej w rejonie Siedlca). Ta tutaj (poetycka alejka, poznańska gaska, żadna droga), prowadzi wprost na wolsztyński Rynek, przez ulicę Poznańską (w oddali widoczna północna ściana ratusza a za nim wieżę kościoła Farnego). Za "śmierdzącym rowkiem" (pierwszy świerk po prawej) biegnie trochę pod górkę, na prawo wzdłuż podwórza maraszkowego, na lewo wzdłuż grabów i byłych działek ogrodowych. Wracając do punktu wyjścia w lewo wiedzie do Pałacu a w prawo do Jeziora Wolsztyńskiego. Za plecami plaża.

Zostaną dobre miny, wieże i k(g)o(w)miny

2012-01-15T21:38:00.000+01:00

Nieczęsto się zdarza, by w lokalnej wolsztyńskiej telewizji, wspólnie, ramię w ramię stanęli i pojawili się Starosta z Burmistrzem. Nieistotny jest tutaj powód takiego stanu rzeczy, istotne jest natomiast, że wystąpili razem, 13 stycznia br. Powodem stała się obopólna interwencja w sprawie planowanej reformy sądownictwa w Polsce w tym zniesienie Sądu Rejonowego w Wolsztynie i przekształcenie go w Punkt Zamiejscowy Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim. Interwencja warszawska u ministra (której towarzyszyła sympatyczna atmosfera !). Z wypowiedzi dowiedziałem się, że o owej reformie mówiono już w 2008 roku z zapewnieniem, że takowej nie będzie. Przypomniało mi się inne zapewnienie, z początku lipca 2010, które na piśmie - przedwyborową porą (!), otrzymało do łapki albo za zapoznaniem gros funkcjonariuszy służ mundurowych (ach ta apolityczność). Zapewnienie, że nie są prowadzone żadne prace zmierzające do odebrania uprawnień emerytalnych.

Te dwie "historyje" wspaniale do siebie pasują. Reforma sądownictwa i emerytalna są już teoretycznie prze~sądzone. Przesądzona też stała się wiarygodność "reformatorów". I tutaj przerwie swój wywód rzucając ku kominom - łaciną, bo tylko w tym języku chce mi się mówić w takich chwilach...delicto parentum liberis non nocent.

Wieże kościoła Farnego i Kaplicy ss. Miłosierdzia p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP w Wolsztynie widziane z placu targowego przy ulicy Komorowskiej.

Zabiorę cię właśnie tam

2012-01-14T21:23:00.001+01:00

Dziś pojechaliśmy do Magnezji. We trójkę. Pogoda od rana dawała mi znaki, że trzeba tam być o odpowiedniej godzinie. O znanej porze.

Z niebios wiało jak trzeba, Jani uśmiechnięty powtarzał twierdząco: "ale zibo", co po naszemu oznacza, ale zimno.

..."Bo jeśli ziarno obumrze to wyda owoc", mówiłem sobie w duchu. Fiolka spoglądała w zachodnim kierunku oniemiała. Po chwili powiedziała pod wiatr wzmożonym głosem:

- dawno nie oglądałam zachodu słońca, cieszę się, że mnie tutaj zabrałeś...te zachody nad morzem to się nie umywają.

Uśmiechnąłem się i przytaknąłem głową. Pewnie, że się nie umywają, pomyślałem...w końcu jesteśmy w Magnezji.

- zabierzesz mnie tam jeszcze kiedyś? - zapytała na odchodne.

Spojrzałem jeszcze raz za siebie, na jezioro, trzciny i dogorywające w nich słońce.

- zabiorę, krzyknąłem, zabiorę na pewno...

Ścieżka

2012-01-13T21:41:00.000+01:00

Po dzisiejszej wizycie u alergologa, korzystając z mojej ulubionej wietrzno-śnieżno-deszczowej pogody, na dodatek z moją szyją, która w prawo skręca się li tylko na godzinę drugą, poszedłem.

Te moje wędrówki w dobrym i złym mam od zawsze. Czasie. Kierunku. A to kiedyś wyszedłem za bramę podwórzową, na Bielniku, gdy miałem lat sześć. To znowu pojechałem do niebotycznie odległego Świętna, na obóz harcerski, gdy miałem lat jedenaście. Gdy miałem lat dziewiętnaście przeszedłem szlakiem czerwonym od Eisenach do Budapesztu...

To tędy 30 lat temu wiodła ścieżka do Parku. Dziś, odstawiono ją "za drzewa" i nie jest już ścieżką a autostradą.

Dziś chodzę swoimi ścieżkami. Ktoś cwany, cwaniaczek jakiś mógłby powiedzieć - ha! wiem gdzie chodzisz, gdzie bywasz, bo oglądam ciebie, śledzę twoje ruchy. To prawda! Moje ścieżki niewykluczone, że bywają ścieżkami innych. Niewykluczone. Z tą tylko różnicą, że ścieżki innych biegną słoneczkiem, biegną ciepełkiem. Moje ścieżki nie znają barier. Nie znoszą barier. Ciepłych herbatek, słodkich ciasteczek...

To tutaj poczułem wilgoć. W butach. Trzcina koło cypla nad Jeziorem Wolsztyńskim, kusiła mnie a ja jej się oddałem bez reszty. Kupiłem klej to będzie z trzewikami okej.

Oddalając się od miasta, czułem, że w butach znów mi chlupocze. Przecież tyle co je dosuszyłem. Doprowadziłem do ładu i składu. Dobre buty to rzecz bardzo ważna. To jeden z filarów. Obracałem się więc w chlupoczących butach to w lewo (bez trudności), to w prawo (tutaj już całym tułowiem, bo ta szyja), zatrzymywałem się i zatrzymywałem. Chwile zastygały w pikselach. Moje chwile na ścieżkach...

Nie potrafię zachwalać siebie samego. Nie nauczyłem się tego jeszcze. Zachwalać jednak będę zawsze Piękno, które jest tuż obok...

Na cyplu, nad Jeziorem.

Piekło to inni

2012-01-12T18:52:00.001+01:00

"Zamknąć się w sobie można wszędzie, nawet wśród burz i zamętu".

Molo w Wolsztynie.

Panoramujesz mnie?

2012-01-11T18:45:00.000+01:00

Panoramuję, panoramuję mój Wolsztynie.

Wolsztyn z pomostu na Bielniku.

A gdy będą wzgórza ciemnozielone

2012-01-10T20:39:00.000+01:00

"Tu olcha słój czerwienny obnaża

Wszystko tonie w zmysłach

I lato pierwsze powraca jak echo.

Będę z tobą

Im dalej będę, metalem obcym

Z rdzą nieszczęścia.

I te stada wronie z ciemną smugą

Okopconej zimy. Świeca się dopala,

Nadciąga chłód od północy.

Już czas pomyśleć o świętym śniegu,

To uszlachetnia samotność...".

Ja, stróż parkowy, nawet zimą oniemiały stąpam cichutko po ścieżkach mojego królestwa. Teraz mało kto tutaj zagląda. I jestem z tego kontent. Betonowy cokół (na trzecim) pamięta chyba jeszcze czasy hrabiny. To na nim kończy się główna Aleja Lipowa (na drugim) w wolsztyńskim parku, biegnąca jak w mordę ku zachodowi. W jej usytuowaniu nie ma nic przypadkowego. Drzewa posadzono specjalnie kierunkowo, by zachwyt topiącego się w jeziorze słońca sięgał nomen omen zenitu.W obecnie panującej w dolinie Dojcy porze deszczowej, trudno o zachód. Nietrudno natomiast o północ, do której wiedzie odnoga spacerowa (na pierwszym), kończąc się na "cyplu". Tam do "ciemnozielonego" już niedaleko.

W treści fragment wiersza olsztyńskiego "jeziorowego" poety - Stefana Połoma o tytule posta.

Oczekiwanie na śniadanie

2012-01-09T19:50:00.000+01:00

Na terenie wypożyczalni sprzętu wodnego a zarazem klubu kajakarskiego "Zryw" - w wolsztyńskim parku, nad jeziorem stoi kuchnia polowa z której można najeść się grochówki (mnie się jeszcze nie udało).

Gdyby nie daj Boże komuś zaszkodziła (grochówka) - w pobliżu, kilka metrów ze wejściem stoi...przebieralnia (jeszcze nie musiałem skorzystać).

WOŚP w Wolsztynie

2012-01-08T17:53:00.000+01:00

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagrała w Wolsztynie, na Rynku, niemiecką grupą rekonstrukcyjną z września 1939 roku. Wolsztyńsko - Stradyńscy (wiem, że pominąłem) pasjonaci nad pasjonatami, postanowili wesprzeć Orkiestrę swoimi mundurami, karabinami, pojazdami (zbudowanymi za własne pieniądze i czas), zamiłowaniem. Podziw wielki dla tej Grupy, dla żon tych niesamowitych zapaleńców, dla ich dzieci.

Niestety, mimo szczerych chęci "załogi" nie znalazł się hełm na moją łeb (jak sklep), pomimo wczorajszej wizyty u zaprzyjaźnionej fryzjerki (by zmniejszyła objętość owłosienia). Znalazł się natomiast handgranat, który włożyłem sobie za pasek. Każdy granat ręczny z tamtego okresu jest niebezpieczny bo może eksplodować. Ten "mój", (tkwiący elementem rozrywającym w okolicach krocza) był jednak niegroźny. Emanował łagodnością i przystosowaniem do ciała i duszy.

Fido, Mariuszu i pozostali...dziękuję i gratuluję zapału. I wielkości w swoim "graniu".

Wolsztynówki-promenadówki : na dobre i na złe

2012-01-07T16:08:00.002+01:00

"Przyjaźń, to zwierzę żyjące parami. Nigdy w stadzie".

Promenada w Wolsztynie. Jeszcze przed deszczem.

Nie żyjmy tym

2012-01-06T17:46:00.000+01:00

Pora deszczowa, która nawiedziła Polskę zimą tego roku ma przebłyski bezopadowe, dzięki którym można wyskoczyć nad Jezioro Wolsztyńskie i...wpaść po kostki w bagienne grzęzawisko. "Nie żyjmy tym" jednak - jak to ostatnio powiadają niektórzy. Nie żyjmy tym. Bociany podobno już wracają.

Nad Jeziorem Wolsztyńskim, nieopodal parkowej górki.

Karambuś

2012-01-05T17:35:00.001+01:00

To kolejne jasiosłowo oznaczające zachwyt i radość. Ja też je wypowiadałem, gdy oglądałem dziś słońce podchodzące do zachodu od ulicy Rzecznej w Wolsztynie. Oby tak wiało i chmurzało jak najdłużej. Karambuś...

Hu-ha

2012-01-04T21:08:00.000+01:00

lecą pałki-generałki.

Przejście prze tory z ulicy Kolejowej do Dworcowej w Wolsztynie. Kiedyś za przejście tędy można było zarobić mandat. Dziś, nie ma się co bać. I kogo. W Warszawie ubyło 1.

Wolsztyn parowozem stoi (jednym)

2012-01-03T22:03:00.000+01:00

A i to leży pod wielkim znakiem zapytania. Po wieloletnich wolsztyńskich "Paradach parowozów", tegoroczna raczej się nie odbędzie. Jeśli się nie odbędzie to zeszłoroczna była ostatnią. Wielkim znakiem zapytania piszą się więc i losy jedynej czynnej lokomotywowni w Europie. Zapewnienia "wszelakich lulusiów" rozpamiętujących o powołaniu spółki pękły jak tender. Pozostała jedynie love...


W kierunku lokomotywowni, tutaj niewidocznej (po prawej mi się schowała).


Ta jak i pozostałe poniżej wraki stoją na bocznicy od strony ulicy Kolejowej.

Po wczorajszych opadach śniegu (deszczu), dziś słońce przygrzewało marcowo-koncertowo.


I ma szczęście. Słońce. Gorące. Wygrzałem się z lokomotywami po zimnej nocy, która zaprosiła mnie w swoje objęcia o 3:30. Ujęcie w kierunku wiaduktu na drodze K-32.


Nieźle się czułem popołudniową godziną. Stać mnie nawet było na dynamiczny spacer w ciągu promenadowo-karpickowym. Wiadomo.


Bo ja dobre mam nogi...no i z "dobrych" na tym poprzestanę.

Wiele osób ma pretensję do takiego stanu rzeczy. Upadku. Zbezczeszczenia. Wielu jest zeźlonych i fkurfionych na decyzjuszy i ich niepodjęte rękawice; na tych, którzy mogli uratować a i nieźle zarobić na lokomotywowo-parowozowym interesie. Z drugiej strony, mi działają już tylko nieźle nogi.

I one kiedyś wysiądą...

Ogrodowa

2012-01-02T20:42:00.001+01:00

Ulica Ogrodowa w Wolsztynie, to bodaj najkrótsza ulica Wolsztyna, mierząca niecałe 100 metrów. Łączy ulicę Kolejową, biegnącą wzdłuż torowisk i równoległą Mickiewicza. To na tak rzadko zwanym Zatorzu, spędziłem osiem lat uczęszczając do ówczesnej Szkoły Podstawowej nr 1.


À la Orlik na terenie dawniej zwanym "Świtką". Była tam skocznia w dal, tor do biegów i boisko do gry w "nogę". Wszystko żużlowo-piaszczyste. Wieżyczka po prawej to budynek wspomnianej SP nr 1. Budynki po lewej przynależą do ulicy Marcinkowskiego.

Budynki na wprost (trzy), to ulica Ogrodowa od zaplecza. Po lewej, mieszkalny, po prawej - Przedszkole nr 1 a przed nimi nisko-zróżowiony gospodarczy. Prawa strona to zabudowania przynależne do ulicy Kolejowej.

Za betonowym płotem podwórze Przedszkola. To właśnie przy tym ogrodzeniu (kiedyś z drucianej siatki dziurawej) stała jedna z bramek. Za blokami na ulicy Kolejowej widoczny fragment Dworca PKP.

Dawne boisko na Świtce widziane z "murawy". Budynek za drzewami po lewej (i na pierwszym zdjęciu na wprost) to obecny Dom Dziecka "Droga", już przy ulicy Marcinkowskiego 6.


Ogrodowa 2 w Wolsztynie. Nie chcę wiedzieć skąd te anteny ściągają sygnał...

...a to bohaterka, widziana od ulicy Kolejowej. Po prawej zabudowania Gimnazjum nr 2 im. Powstańców Wielkopolskich (kiedyś SP 1).

Na miejsca, gotowi...start

2012-01-01T19:28:00.000+01:00

Nowy 2012 rok.

Dziedziniec blokowiska nr 8 przy ulicy Garbarskiej w Wolsztynie.

Z rozmów męsko-męskich (część trzynasta). Sylwester

2011-12-31T16:38:00.000+01:00

- tatusiu? A czy dzisiaj wszyscy są tak radośni jak my?

- nie synku, ale możemy ich swoją radością zarazić.

Dziś na Bielniku. W południe

Taki był ten rok ( i taki będzie przyszły)

2011-12-30T22:18:00.003+01:00

wszędzie gdzie jest światło,

ona tam podąża.

Rzeczna (wyrąbana)

2011-12-29T22:47:00.000+01:00

Już lepiej gdy tutaj było tylko błoto. Wolsztyn, ulica Rzeczna w kierunku 5 Stycznia.

Lubię niemożliwości

2011-12-28T22:13:00.000+01:00

"Nie da się kogoś wyprzedzić, jeśli się chodzi jego śladami".

Plaża w Wolsztynie.

Kino "Tatry" (część trzecia)

2011-12-27T22:14:00.000+01:00

"Coś" się zaczyna wyłaniać od pewnego czasu na Poznańskiej 17 w Wolsztynie. To już prawie dwa lata od czasu gdy spłonęło kino.

Enjoy The Silence

2011-12-26T20:28:00.000+01:00

Jezioro Wolsztyńskie od strony Karpicka. W oddali wyspa.

Oczekiwanie

2011-12-24T13:29:00.000+01:00

Wesołych Świąt.

Historia Wolsztyna (część piąta)

2011-12-23T19:20:00.000+01:00

"...Już w roku 1743 kazał Rafał Gajewski generalnemu swemu komisarzowi, Wojciechowi Radomskiemu, zaprowadzić nową ordynacyą miejską. Atoli nie stosowali się do niej ani burmistrze ani rajcy, dochody sobie przywłaszczali, rachunków nie zdawali, porządku nie przestrzegali, skutkiem czego miasto upadło. Wydał więc Rafał Gajewski dnia 4 stycznia 1769 r., nową ordynacyą, której główniejsze postanowienia były takie:

Wybór burmistrza i rajców odbywa się nazajutrz po Nowym Roku po wysłuchaniu mszy św. do ś. Ducha. Zamek potwierdza ich, poczem wybrani składają przysięgę, że sprawiedliwość prędko i sumiennie wymierzać będą i to nie przy kuflach po domach, lecz na ratuszu.
Od większych spraw płaci się 6 złp. za sesyą, od mniejszych 3-4 złp., a gdy strona prosi o zwłokę, od drugiej sesyi nic się nie płaci.
Pisarz ma protokoły w jedną księgę wpisywać, ale zapisów przedaży gruntów, domów, ogrodów bez wiedzy zamku nie czynić, za wyciągi z ksiąg miejskich ma pobierać w sprawach większych 6 złp., w mniejszych 2 złp., od zapisów większych 6 złp., od innych po złotemu od arkusza.

Od wszystkich spraw część jedna grzywien wedle proporcyi ma być oddawana do zamku.
Przy zapisach domów miejskich, gruntów i ogrodów płaci się od każdych 100 złp., 4 złp., z których 2 należą się dziedzicowi, a 2 urzędowi.
Nikogo do miasta ani też do cechów bez wiedzy zamku przyjmować nie wolno, osiadający zaś płaci dwie części od przyjęcia prawa miejskiego dziedzicowi, trzecią miastu, a czwartą urzędowi.
Pogłówne płaci każdy.
Dla wybierania targowego, jarmarcznego i brukowego mają być trzy szlaki: jeden przy bramie Niałeckiej, drugi na Białej Górze, a trzeci w ulicy Żydowskiej. Pieniądze kładzie się do trzech skarbon zamykanych. Za niepilność i nierzetelność płaci wybierający trzy grzywny do zamku i trzy do kasy miejskiej.

Dochód z 8 jarmarków należy do zamku. Podczas takich jarmarków pieniądze wybierają ludzie dworscy.
Żadnego podatku na obywateli bez pozwolenia dziedzica nakładać nie wolno. Na żołnierza krajowego czy obcego płacą żydzi grosz szóty.
Składka na stróżów nocnych, miejskiego i organistę, wynosi z domu rocznie 3 złp. 6 groszy, od komorników po groszy 24, żydzi płacą roczną sumę ryczałtową w ilości 46 złp.
Organista pobiera rocznie 120 złp., dwaj stróże i miejski po 60 złp.
Przysięgły wegmeister pobiera od kamienia wełny po groszy 2, od innych przedmiotów po groszu do kasy miejskiej, na końcu roku zaś przy generalnych rachunkach ma dostać grosz trzeci.
Rzeźnicy płacą od jatek rocznie do kasy miejskiej złp. 24.

Urzędnicy mają składać co kwartał rachunki, a co rok generalne.
Ponieważ skutkiem niesumienności urzędników miasto zabrnęło w długi, więc nie wolno burmistrzowi szafować pieniędzmi bez wiedzy dziedzica i pospólstwa.
Miasto ma sprawić sikawkę, a każdy ma mieć ręczną sikawkę, haki, drabki i naczynia do wody.
Ponieważ w kasie pustki, więc ci, co na reparacyą studzien pieniądze wybierali, a ich nie reparowali, mają zwrócić pieniądze, to samo mają "pod sumieniem" uczynić ci, co przez lat wiele wolnymi się czynili od podatków rzeczypospolitej, pańskich i miejskich, jako to pogłównego, czopowego, szelężnego, młynkowego, kotłowego, talerowego i składkowego.
Burmistrzowie przynajmniej od lat 6 mają oddać miastu jarmarkowe, targowe, brukowe, wkupne, pieniądze od wagi, rzeźników i żydów.

Dwaj mieszczanie osiadli, wyznaczeni przez burmistrza, mają z komisarzem co miesiąc rewidować kominy, górki i komórki, gdzie pod utratą nie wolno chować siana ani słomy.
Po dwóch mieszczan będzie kolejno ze stróżami obchodzić miasto i zamek.
Komornicy i komornice bez rzemiosła uprząść mają kądzieli po 3 sztuki do zamku albo dać po 3 złp.
Za pastwisko od bydła miejskiego płaci się od sztuki po złotemu.
Młodzi winni są czynić posługi starszym "niesprzeczne i nieuporczywe" pod winą komórki i grzywien pięciu za nieposłuszeństwo. Podatki winni płacić wszyscy punktualnie pod karą komórki, utraty rzemiosła i handlu, prawa warzenia piwa a nawet pod utratą dóbr...".

Śnieżne małpy

2011-12-21T22:12:00.000+01:00

Dziś spadł śnieg. Wolsztyńskie molo.

Daj mi chleba z dżemem (zaufaj mi)

2011-12-20T20:59:00.000+01:00

Zatoczka Karmiących (nie tylko matek) - jak ją sobie nazywam, przy styku ulicy Rzecznej i promenady w Wolsztynie. Za płotem teren prywatny, kiedyś warsztaty szkolne Zasadniczej Szkoły Zawodowej.

Człowiek na dachu

2011-12-19T20:05:00.001+01:00

A nawet dwóch.

Budynek remontowanego Wolsztyńskiego Domu Kultury. Na drugim planie wolsztyńska fara.

Potrzeba słońca

2011-12-18T12:50:00.000+01:00

Plaża w Wolsztynie.

Czarna

2011-12-17T00:31:00.001+01:00

"tutaj nie ma nic do schowania
dzisiaj nie ma nic do ukrycia
wiem to niełatwe na co dzień
ale chcę chociaż wtedy gdy mogę
żyć najniezbędniej dla życia
żyć najniezbędniej
na ile się da ...
...wierzyć, że nie ma połowy
obstawiać, że nie ma ćwierci
na samym końcu jest coś
gdzie się wszystko łączy
gdzie się zaczyna i kończy
i chcę szukać tego w pamięci".

Mężczyzna wraz z wózkiem na przedzie

2011-12-15T20:48:00.000+01:00

Był z taczką, jest z wózkiem.

Widoczny wózkowy idzie na linii deptaku, czyli ulicy Dąbrowskiego (biegnącej równolegle do linii horyzontu. Prawy górny narożnik zajmuje budynek jeszcze szpitala w Wolsztynie.

Gaska (część trzecia)

2011-12-14T12:40:00.005+01:00

Ta gaska łączy ulicę 5 Stycznia z promenadą w Wolsztynie doprowadzając do Jeziora Wolsztyńskiego. Kiedyś wyłożona "kocimi łbami", zaasfaltowana później, dziś pachnąca kostką brukową. Dzięki Bogu, że nie można przejechać nią samochodem, bo ruch na nadjeziornym rowerowo-pieszym "szlaku żurawim", byłby całkiem niezły. Całkiem całkiem niezły chciałem napisać, bo niezły to jest teraz.

Tutaj zdjęcie-ujęcie w kierunku ulicy 5 Stycznia, już kiedyś zatrzymane przeze mnie w kadrze, tylko trochę z innego kącika.

Opowiadać dzień po dniu

2011-12-12T20:53:00.000+01:00

" ...Ja dobrze wiedziałem, że muszę się cieszyć. Moja głowa dobrze o tym wiedziała i całe ciało w słońcu i w wodzie uradowane. Potem usłyszałem krzyk i przypomniałem sobie o moim człowieku, bo zupełnie o nim zapomniałem, nie dlatego żebym mu był niewdzięczny, że mnie tam przywiózł, ale ja zawsze bezwolnie samemu się świętuję i za to nikomu się nigdy nie uskarżam, choć nieraz mam wielką ochotę wydobyć komuś moje bolesności i gorycze. Bo są takie chwile sprzyjające przed oczami i w życiu, że pragnie się mówić i pragnie się słuchania dla tego mówienia, bo wiedząc tym bardziej, że następna taka chwila słaba nie przyjdzie prędko, a wszystko narasta ciągle w tym milczeniu i zawziętości, i to może być bardzo niebezpieczne, ten wybuch kiedyś nagły możliwy, to pęknięcie nagłe i to rozlewisko potem ropy niewymówionej niewysłuchanej. Ale trudno jest niepomiernie znaleźć ucho, oko i serce wdzięcznie słuchające...".

Pokój z widokiem na morze

2011-12-11T20:09:00.000+01:00

Widok na Jezioro Berzyńskie w Wolsztynie.

Z rozmów męsko-męskich (część dwunasta)

2011-12-10T21:40:00.001+01:00

- tatusiu kocham cię.

- ja Ciebie też kocham synku.

Fara

2011-12-09T21:01:00.001+01:00

Wolsztyński kościół farny od zachodu.

"Fest zgorszyli sie w niedziele,
Że sie pierdnył chop w kościele.
A niy ruszo ich, że pije,
Że baba i dziecka bije!".

Ukochany kraj, umiłowany kraj...(część druga)

2011-12-08T20:29:00.001+01:00

"Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie;
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie..."

Widok na dach Dworca PKP (napis), tzw. Dom Usług (za masztem) i kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego amen.

Niebyłe?

2011-12-07T21:08:00.000+01:00

"zostały

miejsca po nas - puste

niebyłe

miejsca w których nie ma

oddechu szeptu

krzyku ust milczącego

wymownie

niebyłe

gdzie nie ma już

tamtej miłości

myśli głośno myślanych

we dwoje

białej magii ciała

nie ma

tamtego czasu

zatrzymanego

wbrew czasowi

biegnącemu

tamtych krajobrazów

wewnątrz

zdumionych

naszym dotykiem

pierwszym"

Wiersz Adama Żuczkowskiego.

O sobie

2011-12-05T21:10:00.000+01:00

"Z wysoka

wyglądam

ogólnie, ogólnie".

Kobieta szukająca...chrust

2011-12-04T21:46:00.000+01:00

Wolsztyn. Pod wiaduktem drogowo-kolejowym na K-32.

On jednak usuwał się na miejsca pustynne i modlił się

2011-12-03T17:28:00.000+01:00

"Idź na pustynię nocy,

poranka,

kiedy świta jasna myśl.

Rozmawiaj z mrokiem,

który czai się w tobie,

chce rozprawy ze światłem.

Idź na pustynię nocy,

rozmawiaj z mrokiem,

ze światłem w sobie.

Nie dowierzaj tłumowi, słowu

rozmnożonemu,

słowu? wielkiego brata.

Idź na pustynię nocy,

rozmawiaj z Bogiem

i z jednym tylko człowiekiem.

Pamiętaj, że tłum zaczyna się

od trojga.

Bądź uważny - wierny sobie

i nie ufaj ludziom,

którzy swoją prawdę

chcą narzucić innym."

Wiersz Adama Żuczkowskiego : "Tłum zaczyna się od trojga" z tomiku "dokładanie do Słońca".

Zdjęcie wolsztyńsko-parkowe. W tle pałac.

Udvari bolond kenyere

2011-12-02T23:07:00.000+01:00

czyli po mojemu : nie wszystko złoto co się święci...

Tam gdzie wczoraj. Sprawdzałem czy się zmienił.

Dokładanie do słońca

2011-12-01T21:49:00.001+01:00

Wieczór autorski z wolsztyńskim poetą Adamem Żuczkowskim, odbył się zgodnie z planem. W dzień jego urodzin. I na tym mógłbym poprzestać...
Wspominając jednakże o tym spotkaniu, spokoju nie daje mi jedna myśl pytająca. Zastanawiam się bowiem drogi Adamie, jak to sprawiasz, że wiążesz swoje słowa niewidzialną nicią, którą wydaje mi się, że trzymałem kiedyś w dłoni?
To za TO poczucie więzi dziękuję.

"Moje stopy nasiąknięte liśćmi,
zbutwiałymi liśćmi,
dopóki szemrzą, szeleszczą słowem
mają czas.

Moje stopy przesiąknięte niebem,
błękitem wysokim,
dopóki wiatry wieją Bogiem
mają przestrzeń.

Moje stopy umoczone w ziemi,
suchej ziemi,
dopóki je stawiam jedna przed drugą,
dopóty - gdzie
ja idę..."

Zacytowany wiersz : "Wędrowne - Pielgrzym", napisany został w Wolsztynie21.XI.2004 roku a w tomiku "Dokładanie do słońca", znalazł się w cyklu "Świergot aniołów i wróbli".

Zdjęcie pochodzi z Parku - już nie w Wolsztynie a jeszcze nie w Karpicku. Na górce.

Dawno nie zachodziłem

2011-11-30T17:50:00.000+01:00

Zachód słońca nad Jeziorem Wolsztyńskim. Promenada.

Adam Żuczkowski

2011-11-29T21:31:00.003+01:00

Pierwszego grudnia 2011 roku (w czwartek) o godzinie 17:00 w wolsztyńskiej bibliotece odbędzie się spotkanie z Adamem Żuczkowskim. I jego wierszami. "Dokładanie do słońca"...będzie można pójść z sercem i nie tylko ...

Nad Jeziorem Wolsztyńskim. 60 metrów za plażą w kierunku Karpicka.

Wszystko jest poezją

2011-11-28T18:29:00.000+01:00

"Wszystko ginie, wszystko niszczeje, wszystko przemija. Zostaje tylko świat. I czas, który trwa".


Aleja grabowa w wolsztyńskim parku.

Suszące się obok (nad boiskiem) naleśniki.

Przystań w Karpicku

2011-11-27T20:34:00.001+01:00

Dziś wyskoczyłem do Karpicka ale trochę dalej niż wczoraj, w pobliże Ośrodków Wypoczynkowych, na tak zwaną przystań. Pogoda - wyśmienicie wiejąca, czas - przed zachodem, na głowie - kaptur, pod koszulą - serce.


Droga dojazdowa. Na wprost do ulicy Wczasowej w Karpicku. W drugą stronę - do Jeziora Wolsztyńskiego.


Zejście do przystani.


Przystań. Za lampą po lewej miejsce ognisk płonących.

W kierunku przeciwnym, jakieś 100 metrów znajduje się całkiem stabilny pomost, ostatni zresztą z tej strony jeziora. Łabędzie zdaje się znalazły spokojniejsze miejsce przy ujściu Dojcy.


Pniaki obok pomostu. Zauważyłem, że od lata zginęły blaszano-żubrowe puszki pławiące się w zaroślach i foliówki, w których żuberki przybyły.

W kierunku południowym, można dostrzec wieżę kościoła Farnego w Wolsztynie oraz...czerwone i zielone żeglugowe znaki nawigacyjne.

Cofnąłem się do punktu wyjścia, czyli nad uregulowane nadbrzeże przystani.

Tam, napotkałem drzemiącego młodzieńca, wtulonego dziobem pod prawe skrzydło. Chcąc przełamać szuwary, co przed obiektywem mi się huśtały - hałasem wyprostowałem go do pozycji normalnej, stabilnej.

Mamka była w pobliżu, na prawo od synka. Ale w pobliżu. Jak to mama.

Wobec nie najlepszych pomysłów na zdjęcia, które zaczęły mi przychodzić do głowy wraz z galopującym zaciemnieniem, dokonałem odwrotu. Ale wrócę tutaj. Przystań godna przystani.

Wieże dwóch wolsztyńskich kościołów. Wspomnianego Farnego (po lewej) i Wniebowstąpienia Pańskiego.

Oby rosnące tam drzewa, nie przyfrunęły dzisiejszej nocy na mój balkon. Bo wiatr wieje jak trzeba...

Pamiętaj

2011-11-26T21:54:00.000+01:00

o zachowaniu równowagi w trudnych chwilach.

Pomost w Karpicku, nad Jeziorem Wolsztyńskim. W dzisiejszym poszukiwaniu równowagi całe szczęście, że na nikogo nie natrafiłem. Nikt o zdrowych zmysłach nie spaceruje po plaży w taki dzień. Z gorączką.

Po miodzie płynę do nieba

2011-11-25T21:23:00.000+01:00

Dopadło i mnie. Wczorajsze wieczorowo-nocne zajęcia na świeżym powietrzu były kropką na i. Teraz gorąca woda, najlepszy z miodzików-faceliowy plus rum na kościach, zagrzewa mnie ku normalności. U Leszka wymieniałem papucie w niebieskim. Zimno było jak diabli na tym podwórku. Już trzynaście lat tam rzeźbi w gumie...

Miałem ochotę pobiec ku rozwijającemu się do lotu SP-BDR i wsadzić swoje racice w palnik.

Tam też dostałem sztycha. U Leszka. Może nawet większego niż przed północą. Przed północą to poprawka była...

Balon nabalaniał się powoli na wysokości krzyża w Niałku Wielkim, postawionym w 2005 roku, upamiętniającego lokalizację parafii niałeckiej p.w. Św. Wawrzyńca. Po kościele nie znajdziesz tam kamienia, za to bedeer stanął jak wieża w pewnym momencie i odpadł od ziemi. Ja odpadłem od Lecha, do którego zapewne zawitam na wiosnę. Na zimonośnych balonikach podążałem ku wolsztynkowi, wraz "ze wzniosłym się". Balonem. Niebezpiecznie jeździć po ulicach, gdy wszyscy zadzierają głowę w górę w tym i kierowcy. Zadzierają...

Rozstaliśmy się na drzymałowsko-komorowskiej drodze. Ja podążyłem oczywiście na wschód. Tak jak i teraz. Bo moja kuchnia położona jest od wschodu. A tam...wrzątek, rum na kościach i faceliowe wonie.

Apsik.

Edward Tomiński (część piąta)

2011-11-23T23:23:00.000+01:00

Edward Tomiński z dziećmi sączkowskiej szkoły.

O Edwardzie Tomińskim, wspominam tutaj od czasu do zawczasu. Przyczynkiem do napisania tego posta była (niestety) bzdura, którą przeczytałem w internetowym wydaniu książki Zygmunta Poniedziałka, zatytułowanej: "Wolsztyn, od lokacji do transformacji". Otóż w rozdziale VI dotyczącym m.in. szkolnictwa w Wolsztynie, napisano: "Drugim sprawdzianem nauczycielskiego solidaryzmu był okres niemieckiej okupacji. Swe obywatelskie zaangażowanie w pracę dla odrodzonej Ojczyzny i żarliwą patriotyczną postawę wielu wolsztyńskich nauczycieli opłaciło życiem. Na polu walki lub w kazamatach hitlerowskich więzień i w obozach koncentracyjnych zginęli: Antoni Sturny, Wiktor Wandycz, Stanisław Roj, Stanisław Grzybowski, Antoni Jujka, Ignacy Kaleta, Walenty Kuska, Franciszek Gryca, Ludomir Olejniczak, Stefan Sobieszczyk, Wiktor Primke, Władysław Majda, Piotr Mazur, Marian Pusch, Julian Prauziński, Edward Tomiński, Stefan Rysman i Czesław Maszner".

Uważam, że utożsamianie się z Wolsztynem, pisanie o nim jako o swoim mieście, mieszkając na drugim krańcu Polski, na Żywiecczyźnie, udostępnianie innym swoich wspomnień jest jak najbardziej pożądane. Niepożądane natomiast jest a nawet wręcz wielce wzburzające i bulwersujące, przekazywanie nieprawdy historycznej, by nie nazwać jej kłamstwem. Nie można pisać, że kierownik szkoły w Bronikowie - Stefan Rysman, czy kierownik szkoły w Sączkowie - Edward Tomiński, "zginęli w kazamatach hitlerowskich więzień i obozach koncentracyjnych".

Po raz enty podam zatem, iż wymienieni bohaterowie wraz z chociażby kierownikiem szkoły w Dłużynie - Alfonsem Kostrzewskim, zostali zmobilizowani do 55 pułku w Lesznie i skierowani do Ośrodka Zapasowego 14 Dywizji Piechoty w okolice Kutna. W drugiej połowie września 1939 roku, znaleźli się prawdopodobnie w okolicach Brześcia, gdzie wzięto ich do niewoli sowieckiej osadzając ich w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku zostali przewiezieni z obozu do więzienia NKWD w Charkowie, gdzie ich pomordowano...
Pamięć o nich ale także o innych na terenie "wolsztyńskim" trwa i ma się dobrze. Wiedza o tych osobach ale i wielu podobnych w obecnych czasach, jest praktycznie wszechobecna i ogólnodostępna.
Dla tych którzy chcą.
Mam nadzieję, że bzdurosłów, który znalazł się w "książce" Zygmunta Poniedziałka, wziął się po prostu z niewiedzy autora i małej rzetelności do podjętego tematu.

Edward Tomiński - stojący jako pierwszy z prawej.

Cześć ich pamięci.

Biało-czerwoni

2011-11-22T20:08:00.000+01:00

...i niech mi nikt nie...że liściopad jest ponury. Mo-lo i je-zio-ro.

Chodź tu do mnie

2011-11-21T23:30:00.002+01:00

Dziś w nocy przymroziło. Warstewka lodu pojawiła się na jeziorze. Znajome łabędzie witały mnie radośnie w drodze do Fontainebleau. Mewy narobiły na wszystko co możliwe. Zwierzęta, to najwdzięczniejsze stworzenia na ziemi.

Promenada w Wolsztynie, pomiędzy molo a Muzem im. Marcina Rożka.

Niedzielny obiad

2011-11-20T19:40:00.000+01:00

Rosnące w siłę wolsztyńsko-bielnikowe koty.

Wszystko jest pozorem

2011-11-19T18:56:00.001+01:00

Ale czego?

Niczego

Pomost na Dojcy w Wolsztynie. Kopnięty biały kwadrat, to znak żeglugowy oznaczający początek większego akwenu. W tym przypadku Jeziora Wolsztyńskiego.

W taką pogodę i w takie miejsce, bez wiśniówki ani rusz. A po niebie latały dziś trzy melony. Balony.

Wolsztynówki-pomostówki: klapa

2011-11-18T20:28:00.003+01:00

"Czy ja muszę wciąż być Polakiem?

Czy ja muszę wciąż być człowiekiem?

Chwilami zamęt,

ledwie dyszę,

jestem tylko ssakiem".

Pomost na Dojcy w rejonie ulicy Rzecznej w Wolsztynie.

Zamojszczyzna

2011-11-17T21:30:00.002+01:00

Się wyciągnęło dziś gitarrrę i się uderzyło w cedury. Tęsknię za zimą. Niech przyjdzie jak najszybciej, bo po niej wiosna...

W domu ciepło jest, bo dom to ciepło...a za oknem wiatr się zerwał mroźny, północny. Pośpiewam jeszcze trochę z Andrzejem.... pocieplę trochę...zimnem.

"Mróz za mordę wziął i trzyma
od Zamościa idzie zima
od Zamościa idzie zima

Dziwne jakieś krążą słuchy
ludzie weźta się do kupy
ludzie zbierzta się do kupy

rzeki stoją lodem skute
wiatr po polu śnieg zadymka
wiatr po polu śnieg zadymka

ostrzą zęby wilki lute
nie poradzisz im z obrzynka
nie poradzisz im z obrzynka

Pastuszkowie na komendzie
poplątali się w zeznaniach
poplątali się w zeznaniach

Bo chodzili po kolędzie
Bo chodzili po kolędzie
agitować do...".

Wyspa

2011-11-16T21:45:00.000+01:00

"Wierz mi, wierz, ta wyspa jest.
To gdzieś tu, gdzieś blisko już.
Uwierz w to i pomóż mi,
pomóż ją odnaleźć.

Tam już rąk nie zranisz swych,
napalm tam nie zakwita krwią,
ani też na wyspie tej
nikt nie sadzi drzew kolczastych, drutów.

Tam noce spokojne, tam tylko spadają race gwiazd,
na szczęście to, trzeba wierzyć im.
Tam dni są słoneczne, tam łąki zielone, chłopcy z nich
rwą kwiaty swym ukochanym.
Musisz uwierzyć mi, że jest
taka wyspa pod skrzydłami ptaków,
gdzie dziecko bez trwogi spogląda w gęstwinę białych chmur,
bo wie, że z nich tylko deszcz.

Wierz mi, wierz, ta wyspa jest
i nasz tam będzie domu dach,
nasze drzwi do których
nikt nocą nie zapuka...".

Wyspa Tumidaj-Tomunia na Jeziorze Wolsztyńskim od strony wschodniej.

Takich dwóch jak nas trzech

2011-11-15T21:15:00.000+01:00

...to nie ma ani jednego.

Wolsztyn, przy skateparku.

Smutek

2011-11-14T22:22:00.000+01:00

"Smutek rozproszy się jak słońce wstanie. On jest jak mgła"

W trzcinach, nad Jeziorem Wolsztyńskim. Karpicko.

Szpital w Wolsztynie

2011-11-13T13:05:00.003+01:00

Wobec ostatnich zawirowań wokół Szpitala Powiatowego im. Dr Roberta Kocha w Wolsztynie (i wcale nie związanych z przeprowadzaną termomodernizacją a rosnącym przeszło dwumilionowym długiem), w gazecie Głos Wolsztyński nr 7 z dnia 5 lipca 1958 r., znalazłem artykuł Dr Ludwika Mierzejewskiego, ówczesnego dyrektora szpitala, opisujący historię tejże instytucji. Niektóre informacje wyglądają całkiem ciekawie w porównaniu do dnia dzisiejszego i skłaniają do zadumy.

Szpital w Wolsztynie z Placu Braterstwa i Pokoju.

"O dziejach szpitalnictwa terenu wolsztyńskiego mamy stosunkowo mało wiadomości, gdyż w dokumentach historycznych znajdujemy tylko krótkie, fragmentaryczne wzmianki. Według tych danych dzieje szpitalnictwa na terenie miasta Wolsztyna sięgają pierwszej połowy XVII wieku. W 1641 roku istniał szpital przy kościele Św. Ducha, który położony był w trójkącie między obecną ul. Armii Czerwonej¹ i ulicą Strzelecką, przy wlocie drogi prowadzącej z Poznania. Szpital był otoczony ogrodem, składał się z jednej obszernej ogrzewanej izby dla 16 ubogich, dookoła której znajdowały się jeszcze pojedyncze komory przeznaczone również dla ubogich. Dbałość o porządek i utrzymanie chorych należały do obowiązków proboszcza przyszpitalnego. Taki stan rzeczy utrzymywał się z mniejszymi lub większymi zmianami do połowy XIX wieku.

W 1846 roku Angielka Maria Paerce, z domu Knapp, towarzyszka na dworze Gajewskich ufundowała szpital katolicki pod nazwą "Dom pod Samarytaninem", położony przy ulicy Biała Góra 12 (dzisiaj dr Roberta Kocha)². W szpitalu tym m.in. mieszkał i pracował Robert Koch, odkrywca prątka gruźlicy. W 1902 roku posesję kupił lekarz dr Otton Markwitz a szpital przeniesiono do nowo-zabudowanego domu SS³ Miłosierdzia, przylegającego do sierocińca przy obecnej ulicy Armii Czerwonej.

Z ulicy Strzeleckiej. Na pierwszym planie kostnica.

W 1906 roku rozpoczęto budowę nowego 60 łóżkowego szpitala na wschodnim krańcu miasta, między obecną ulicą Wschowską i ulicą Strzelecką. Budowę ukończono w 1907 roku i od tej pory po dzień dzisiejszy mieści się w nim Powiatowy Szpital w Wolsztynie. Główny gmach stanowi dar Goldschmidt-Rotschilada. Koszt budowy gmachu (w sumie 144.000 mkn⁴) pokryli Rotschild w sumie 90.000 mkn i Związek Powiatowy w sumie 54.000 mkn.

Do roku 1918 szpital był pod zarządem SS Diakonissek⁵ a od 1919 roku zarząd sprawowały SS Miłosierdzia (Św. Wincentego a Paulo są do dziś dnia). W 1930 roku Wydział Powiatowy wybudował nową kostnicę i prosektorium. Jak wszystkie szpitale powiatowe, również szpital wolsztyński posiada zasadniczo cztery oddziały a więc oddział chirurgiczny, wewnętrzny, położniczy i zakaźny. Obejście operacyjne składa się z obszernej sali operacyjnej oraz sali opatrunkowej, służącej równocześnie za pokój przygotowawczy i podręczne laboratorium. Z urządzeń dodatkowych wymienić należy aparat rentgenowski i komorę dezynfekcyjną. Sale chorych są obszernymi izbami od czterech do dwunastu łóżek. Na parterze mieści się oddział męski ana pietrze oddział kobiecy. Wszystkie pomieszczenia były i są ogrzewane centralnie i posiadają oświetlenie elektryczne.

Do 1918 roku szpital był pod administracją niemiecką a od dnia 5 stycznia 1919 roku przeszedł pod administrację polską i stanowił własność Powiatowego Związku Samorządowego w Wolsztynie.

Z ulicy Poznańskiej

Pierwszym dyrektorem szpitala po objęciu go przez władze polskie był dr Walenty Markwitz, zasłużony i wysoko ceniony lekarz, który padł ofiarą swojego zawodu na skutek zakażenia przy zabiegu operacyjnym. Po nim objął stanowisko dyrektora dr Franciszek Nowak, który po mianowaniu go lekarzem powiatowym zdał obowiązki dyrektora dr Kazimierzowi Piskozubowi w dniu 1 grudnia 1931 roku. Dr Piskozub zwolnił się z zajmowanego stanowiska w dniu 31 grudnia 1937 roku a w dniu 1 lutego 1938 roku został mianowany dyrektorem szpitala dr Ludwik Mierzejewski, sprawujący tę funkcję po dzień dzisiejszy.

W roku 1939 przy najeździe wojsk hitlerowskich, polski personel szpitala był zmuszony opuścić swoją placówkę i udać się na tułaczkę. W czasie okupacji szpital nie poniósł szczególnych strat, jedynie kostnica i prosektorium zostały przez okupanta zburzone. Główny budynek został wewnątrz częściowo przebudowany. Postawiono również nowy obszerny barak 50 łóżkowy dla zakaźnie chorych, a budynek gospodarczy przebudowany został na garaż i kostnicę. Do szpitala został również przyłączony budynek przy ul. Wschowskiej i przystosowany do wymogów szpitalnych.

Od ulicy Strzeleckiej a Kręta.

Po powrocie z tułaczki przejąłem szpital z rąk Armii Czerwonej i to w dniu 10 marca 1945 roku. Szpital był w stanie dobrym, lecz z dużymi brakami w wyposażeniu. Dzięki wzorowej postawie społeczeństwa miasta i powiatu, które poniewierający się po całym powiecie sprzęt sanitarny ochoczo gromadziła i przekazywała szpitalowi, braki zostały rychło uzupełnione. Pierwsze powojenne lata były bardzo trudne, ze względu na znaczny brak lekarzy i personelu pielęgniarskiego. Całą obsadę 120 łóżkowego szpitala i administracji stanowiło 34 ludzi, w tym 2 lekarzy. Mimo tych trudności, dzięki zrozumieniu i pomocy władz oraz pełnej poświęcenia pracy całego personelu, udało się w 1950 roku przebudować obejście chirurgiczne, stwarzając nową salę przygotowawczą i wykładając ściany sali operacyjnej kafelkami. Urządzono salę porodową a opróżnione przez personel pomieszczenia mieszkalne, przystosowano do wymogów szpitalnych, zwiększając liczbę łóżek do 136. Unowocześniono pralnię poprzez zainstalowanie pralni mechanicznej i wyżymaczki elektrycznej. Wreszcie w baraku dla zakaźnie chorych zmieniono zniszczone ogrzewanie ciepłym powietrzem na ogrzewanie centralne i doprowadzono bieżącą ciepłą wodę.

Od ulicy Wschowskiej.

Chociaż szpital powiatowy na ogół spełniał swe zadania i w pełni zaspakajał potrzeby ludności miasta i powiatu, to jednak dawał się ostatnio odczuwać dotkliwy brak specjalnego oddziału dla płucno chorych. I tu znów społeczeństwo pośpieszyło z ofiarną pomocą, dzięki której udało się w początkach 1957 roku otworzyć 15 łóżkowy oddział w specjalnie na ten cel postawionym baraku. Tym samym liczba łóżek szpitalnych wzrosła do 151. Niestety, z powodu dużego zagruźliczenia powiatu, oddział ten okazał się niewystarczający i najbliższym naszym zdaniem czasie musi być znaczne jego powiększenie przez pobudowanie budynku, w którym znalazłoby fachową opiekę szpitalną dalszych 30 chorych".

Ponownie od ulicy Strzeleckiej.

1Dziś ulica Poznańska

2Ulica Biała Góra zmieniła swoją nazwę na ulicę Dr Roberta Kocha 24.III.1957 roku w 75 rocznicę odkrycia prątka gruźlicy.

3Skrót SS oznacza w tym przypadku "sióstr".

4Marka niemiecka.

5Diakoniski (powoływane z wdów i kobiet niezamężnych, ewangeliczki) przybyły do Wolsztyna w 1868 roku.

Zdjęcia pochodzą z 6 listopada 2011 roku.

Tylko to tak się mówi

2011-11-12T19:47:00.000+01:00

"...Właśnie. Nie każdy jest mlecznym bratem. Nie przed każdym można rozpostrzec to, co się ma na dnie worka. Zacząłem o tym i znowu mnie napada gorycz, wstyd, żal, wściekłość i nie wiadomo co, że parę razy tak mi się zdarzyło, trzy, cztery razy, poskarżyłem się, podzieliłem się cierpieniami moimi i myślami czarnymi nie z mlecznymi braćmi. Zmylili mnie. Wszystko wyglądało i byłem pewien, bo inaczej bym nawet nie mruknął, że mam przed sobą ich: mlecznych braci. Ale zmylili mnie. Łagodnością udawaną, myślącym, smutnym wyrazem. Powagą. Cztery razy mi się to zdarzyło, jak się przekonałem. A ile razy, co się nie przekonałem. Na świecie to się musiało zdarzyć tysiące tysięcy razy. Nauka z tego jest chyba jedna: nie otwierać nikomu podwoi. Być dobrym trzeba zawsze, dzielić się wszystkim, miłość nieść, pomoc i słodycz, ale myśli najstraszniejsze i przejścia przebyte najgorsze zachować dla siebie. To - chować do własnych jaskiń głęboko, coraz głębiej. Tam niech to rośnie. Na głębokość. W korzeniach. Tu na górze, jeśli jeszcze można dalej żyć, jeśli się chce - niech się rozwija i rośnie kwiat.
Tylko to tak się mówi...".

W gasce łączącej ulicę Strzelecką i Krętą w Wolsztynie.

Dzień Niepodległości w Wolsztynie

2011-11-11T13:16:00.001+01:00

"...Cicho i spokojnie, tu było, tu było dawno po wojnie...".

Napis brzmi : "Tym dla których Polska była najwyższym dobrem".

Przy ulicy Poznańskiej w Wolsztynie znajduje się Pomnik Niepodległości. Dziś, już o godzinie 10:20 było tam przepusto. Ale odświętnie. Główne, powiatowe obchody Święta przeniesiono do wsi Mochy położonej w gminie Przemęt. Zachodzę w głowę dlaczego.

Na drzewie

2011-11-09T19:44:00.000+01:00

Ten okazały buk, rośnie w sąsiedztwie Pałacu Wolsztyn. Aż sam się sobie dziwię, że ostatni i jedyny raz pokazał się tutaj w maju 2010 roku.

Najlepsze dla mnie uznanie

2011-11-07T22:17:00.000+01:00

"...Uznałem to i uznałem, że najlepsza dla mnie rzecz i jedyny sens jest usiąść. Usiąść gdzieś na uboczu, oprzeć się o drzewo albo o skałę, albo położyć się na trawie, na liściach, walnąć się na ziemię i już tak zostać bez ruchu, leżeć nieruchomo i przypomnieć sobie wszystko, wszystko co tylko, zebrać, przywołać ze wszystkich stron zakątków, wielki apel pamięci zrobić, aż urośnie jak balon i uleci w powietrze. I wtedy już spokojnie, cicho, tak jak przystało, godnie wsiąknąć w glebę, jak majowy deszcz.

Uznałem, że to będzie najlepsze dla mnie uznanie....".

Park w Wolsztynie. Brzóz rośnie tam na palcach policz. Tutaj ujęcie w kierunku Pałacu Wolsztyn (jasne tło) od strony Karpicka.

Wrzesień 1969

2011-11-07T00:06:00.004+01:00

Najstarsze zdjęcie jakie posiadam, przedstawiające mnie i ...Jagusię (lalę), która spłonęła jakiś czas później w gnieździe os, które założyły gniazdo na moim podwórku (przy betonowym kręgu koło papierówki). Jagusia (jej plastikowe członki), zostały pocięte na drobne kawałki, wrzucone do pudełka po zapałkach, podpalone i zgaszone. Wytworzona w ten sposób "świeca dymna" rozwścieczyła na tyle osy, że pokłuły mnie niemiłosiernie (smarowanie cebulą złagodziło skutki).

A to wszystko przez Staszka, któremu dedykuję tego posta.

Jesień

2011-11-06T09:10:00.001+01:00

Wolsztyńska promenada, na wysokości tylnej bramy wjazdowej do Domu Kultury.

To, co odchodzi, kiedyś nadejdzie

2011-11-05T12:48:00.002+01:00

"...Jest jak rzeka.
Unosi mnie spojrzeniem.
Nurt porywa nas,
Uświęca cel i rzuca gdzieś na brzeg...".

Południowo -zachodni skraj wyspy Tumidaj-Tomunii na Jeziorze Wolsztyńskim

Nieważkość

2011-11-04T18:45:00.000+01:00

Z serii : gdzie spojrzę tam moje. Nad wolsztyńskim niebem.

Powodowo 1948

2011-11-03T20:54:00.000+01:00

Zespół Szkół Rolniczych i Technicznych imienia Hipolita Cegielskiego w Powodowie koło Wolsztyna, działalność rozpoczął 11 listopada 1918 roku jako Szkoła Rolnicza - męska, w... Wolsztynie przy ulicy Ogrodowej 2.

W 1948 roku szkołę (Powiatową Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego) przekształcono w żeńskie Liceum Wiejskiego Gospodarstwa Kobiecego.

Stojąca druga z lewej. Moja mama.

Stojąca, czwarta od lewej.

Za duszno o Panie

2011-11-02T22:32:00.001+01:00

Według podań w Zaduszki istnieje tradycja zapalania ognia - zniczy, lampionów, świec, na grobach zmarłych. Kiedyś w miejscach pochówku rozpalano ogniska w wierze, że ogrzeją błąkające się po świecie dusze. To dzień rozpamiętywania, nostalgii, wspomnień, wyciszenia.

Ja z wyciszeniem i wspomnieniem poszedłem od ludzi. Do przyrody, zapalając w jej śpiewie ogniki swoich uczuć. Czy postąpiłem po katolicku, czy po pogańsku, tego nie wiem. Postąpiłem wg swojego serca.

Łąbędziówek, czyli zdjęć tychże ptaków mam całkiem sporą kolekcję. Czasami udanych całkiem. Nie o "udaność" jednak mi dziś chodzi.

Sójki ptaka, nigdy wcześniej nie ująłem. Udało się w lesie. Sójka ptak przyleciał dziś po raz pierwszy do naszego karmnika w mieście...


...a gęsi w tym czasie ulatywały. Tylko nie wiem dlaczego na wschód?

Stawom na Ruchockim Młynie wody ubyło, ale urody przybyło. Dziesięć.

Podobnie w przylegającym Jeziorze Wioska.

W jego toni, na słupku, pomiędzy krzyżówkowymi kaczkami, na dwóch nóżkach, rozsiadł się kormoran czarny.

Natrafiłem na wyżerkę dla dzięciołów.

Sam las nie wydawał mi się straszny, ale czasami między sosnami coś przebiegło...

...nerwowo naciskałem spust migawki, ostrząc zamglonym okiem na grzyby...


...właśnie...grzyby.Kilka wpadło do listopadowego koszyka. Raczej ostatnie.

Pomimo chwil nerwówek, ciśnienie miałem oczywiste. Gałki oczne nieprzekrwione. Puls stabilny. Drgania rąk niezauważalne. Słowem wszystko było w normie. A nawet w "idealmie".

Kiedyś mówiono, że w Zaduszki nie wolno deptać (kapusty), klepać (masła), czy spluwać (przez lewe ramię). Nic się nie mówi o tym, że nie wolno oddać się w objęcia (lasu)...

Kto szuka, ten znajdzie drogę...do Jeziora Brajec. A to wszystko przez to, że za duszno mi...

Po drugiej stronie

2011-11-01T16:08:00.000+01:00

"Zajrzyj w głąb, powiedz mi,
Czy odbity bezkres dnia, nigdy już
Nie zabije mnie.
Modlę się
Wieczny sen, jak ornament tysiąc lat,
Dafne czar
Prozaiczny cień

Zniknie czas,
Tylko łza na lubieżnej szacie zła,
Skryje litość twarzy mej,
jestem sam jak skazaniec,
krzyż przygniata serce me,
czuję pustkę-
objawiony pierwszy tren

Słodka śmierć duszy mej,
nie zapłakał nad nią nikt.
Leży gdzieś na rozstaju dróg
Głośny krzyk,

to przyjaciel, bliski brat
Sanktuarium złamał znów.
Ołtarz z serc zamieniony w pył...".

Panie Romanie

2011-10-31T20:53:00.000+01:00

Jest Pan na pierwszym planie.

Niektórzy mają balony by na nich latać. Ja mam aparat by ich fotografować.

30 października 2011 roku, godzina 15:07. Rynek. Wolsztyn.

Atak klonów

2011-10-30T13:00:00.000+01:00

Balony na dobre wpisały się w wolsztyńskie niebo. To dobrze! Przy umierającej lokomotywowni i bezskutecznym niestety zapale "parowozowych" zapaleńców, stawają się nie lada atrakcją. Wczoraj w sobotę 29 października, zmuszony byłem awaryjnie hamować i wyskakiwać z aparatem, gdy zobaczyłem wyczyny SP-BDK i SP-BDR nad ulicą Garbarską.

Łukasz! Następnym razem proszę o powiadomienie mnie co do planowanych lotów. Może uda mi się wskoczyć do gondoli z balkonu, co tym razem byłoby możliwe, gdybym był w domu.

Jedno jest pewne. Atak na Garbarską się udał, bo ludzie mówią o tym z wypiekami na twarzy.

Pozdrawiam klonowo.

Nad "malborkiem" nr 11

Nad "malborkiem" nr 8 i moim oknem

Wewnątrz ósemki ku zachodowi


Ku ulicy Słonecznej

To samo, tylko trochę inaczej